Τα "λιωμένα" albums vol.1

Λοιπόν, εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα, κάνω στο fb αυτό το 30 day song challenge όπου πρέπει κάθε μέρα να ποστάρεις ένα τραγούδι που ταιριάζει στην περιγραφή της ημέρας. Συνήθως δυσκολεύομαι να διαλέξω ένα τραγούδι, καθώς για κάθε τι που με ρωτάνε, πάντα βρίσκω πολλά και δεν μπορώ να διαλέξω εύκολα. Το μεγαλύτερο κακό ως τώρα έγινε με την κατηγορία song from your fav album... Ήταν ηθικό το πρόβλημα :Ρ Κατά καιρούς κολλάω με cd τα οποία μπορεί σε βάθος χρόνου να μην είναι τα αγαπημένα μου ή τέλος πάντων αυτά που εκτιμάω περισσότερο απ' όλα.. αλλά έτσι δεν γίνεται και με τους γκόμενους: αυτοί με τους οποίους κολλάς καμιά φορά, δεν είναι και αυτοί που εκτιμάς ή συμπαθείς περισσότερο! Anyway, αποφάσισα να βάλω ένα τραγούδι από ένα album που έχω λιώσει τελευταία και ας μην είναι το πιο ενδεικτικό των αγαπημένων μου, γιατί πολύ απλά αυτά τα ερωτηματολόγια έχουν πλάκα ακριβώς επειδή αν τα κάνεις σε άλλη φάση της ζωής σου απαντάς άλλα αντ' άλλων!

Μου ήρθε έτσι η έμπνευση, τύπου high fidelity [όποιος μας ξέρει καλά, εμένα και την Ήρα, ξέρει και ότι είμαστε μανιακές με τις λίστες και τα top5, 10, 1000...] να καταγράψω τα album/cd τα οποία έχω κυριολεκτικά λιώσει κατα καιρούς. Σύνολο, αποκλείωντας τις ανακατεμένες συλλογές βέβαια και με αυστηρά κριτήρια "λιωσίματος", βγήκαν 36. Σε ένα κουτάκι εδώ μπροστά μου, έχω 36 χαρτάκια με νούμερα 1 ως 36. Κάθε τόσο θα τραβάω μερικά στην τύχη και θα γράφω για τα album στα οποία αντιστοιχούν. Και ανάλογα με το πόσα έχω να πω κάθε φορά, θα γράφω για 1 ως 3 album φαντάζομαι. Ελπίζω να βρείτε ενδιαφέρον όλο αυτό το concept! Εμένα με τράβηξε πολύ από την άποψη ότι έτσι θα ασχοληθώ με ότι αγάπησα μουσικά από παιδί, θα το κρίνω, θα το σχολιάσω και θα καταλήξω στο τι πιστεύω για αυτό τώρα! Πάμε λοιπόν!!


no14. Marilyn Manson - Mechanical Animals

Του 1998, αλλά πιστεύω ότι το αγόρασα μεταξύ 2001-2002, όταν πήγαινα λύκειο.



Καθώς κρατάω τώρα το cd στα χέρια μου, το νιώθω ακόμα πολύτιμο κατά κάποιο τρόπο. Φταίει και το packaging του: χάρτινο cover από το οποίο βγαίνει συρταρωτά η πλαστική θήκη η οποία έχει ελαφριά μπλε απόχρωση (και χρησίμευε στο να μπορει κανείς να διαβάσει διάφορα μυνήματα γραμμένα με ελαφρύ κίτρινο μελάνι στο booklet), βιβλιαράκι που διαβάζεται και από τις δύο πλευρές και έχει άρα δύο εξώφυλλα, τέλεια γραφιστική δουλειά από άποψη concept αλλά και design, και τέλος το cd που είναι και καλά λευκό χάπι. Θυμάμαι όταν το είχα αγοράσει, ήταν σαν να άνοιγα το σεντούκι με το θησαυρό! Τι τρομερή η ηδονή της συσκευασίας όταν έχει πολλά να σου προσφέρει!! (Σε αυτό θα επανέλθω και αλλού, που ταιριάζει ακόμα περισσότερο!)

Το λευκό εξώφυλλο

Το concept του album ήταν τα ναρκωτικά και η show biz: η λευκή πλευρά για τα drugs και η πιο glam με τίτλο Omega and the mechanical animals, για το star system (το concept του Omega φανερά επηρρεασμένο από το alter ego του David Bowie, Ziggy Stardust). Όλα τα τραγούδια περιγράφουν διάφορες πτυχές της ίδιας αλήθειας: ναρκωτικά και modeling και starιλίκι, το "χάσιμο" μέσα τους, η βαρεμάρα και η έλλειψη άλλων ενδιαφερόντων, ο εθισμός, ναρκωτικά και sex sex sex, τσακωμοί, καταθλίψεις, αποκούμπι, ξενοιασιά, αντικοινωνικότητα, απαιτήσεις της κοινωνίας στις οποίες κάποιος δε μπορεί να ανταπεξέλθει, αποφυγή του πόνου, επιφανειακή ομορφιά, ναρκωτικά και rock όπως πάντα, κλπ κλπ. O Manson πάντα κριτίκαρε κοινωνικά φαινόμενα χωρίς να κατηγορεί

To Omega εξώφυλλο

μονομερώς, και βλέποντας μια κατάσταση σφαιρικά. Δεν χαριζότανε, αλλά είχε και το επίπεδο να αναγνωρίζει τα λάθη από καθε πλευρά και όχι να ψάχνει για αποδιοπομπαίους τράγους, αντιθέτως από τους συντηρητικούς πολέμιους του, που πάντα φόρτωναν διάφορα σε αυτόν, με γραφικό ιεροεξεταστικό τρόπο. Αυτό το cd σίγουρα είχε ενοχλήσει περισσότερο από όλα τα προηγούμενα του, πολύ απλά γιατί αφορούσε σε λεφτάδες, κοσμικούς και όλο τον ισχυρό χώρο της show biz, πολύ περισσότερο απ' ότι πριν. Το θέμα της οπλοκατοχής και οπλοχρησίας, τα προβλήματα της εφηβείας, τα σκατά των παπάδων και των πολιτικών, όλα εξίσου αν όχι σπουδαιότερα προβλήματα, δεν αποτελούσαν καρφί στην εξουσία της εικόνας και στο star system όπως το Mechanical animals. Πάντως, μπορει να περιγράφει όλη αυτή τη θολούρα κρίνοντας την παράλληλα, αλλά εκ των έσω, αφού ο ίδιος είχε και σοβαρά θέματα με αλκοολισμό.



Τώρα, κάποια κομμάτια μου φαίνονται λίγο εφηβικά για τα γούστα μου, αλλά βέβαια αυτό είναι αναμενόμενο. Κάποια άλλα ακόμα με ξεσηκώνουν και κάποια άλλα είναι από τα πιο γνωστά του (Dope show, I don't like the drugs but the drugs like me και Rock is dead). Υπάρχει και ένα με το οποίο κάποτε έριχνα τρελό τρελόοο κλάμα, και τώρα με ταράζει ακόμα, το The speed of pain. Έλεγε στο τέλος, I hope at least we die holding hands for always, και ενώ τώρα αμέσως σκέφτομαι μελόοο, επειδή το έχω συνδέσει με την πίκρα ενός εφηβικού έρωτα όταν πρέπει να τελειώσει, συγκινούμαι ακόμα!

Το αμφιλεγόμενο αυτού του album ήταν ότι διέφερε πολύ από τα παλιά και ήταν πολύ πιο ελαφρύ, οπότε πολλοί fans του Manson είχα δυσαρεστηθεί τρελά. Εγώ όμως πορώθηκα με αυτό το cd στη φάση που σιγά σιγά αποσυρόμουν από τη metal λατρεία μου και τις πολλές hardcorιές, και είχα ανάγκη κάτι πιο επιτηδευμένο, οπότε μου έσκασε κουτί.



Καλά, για το Manson θα πω και άλλα αργότερα γιατί υπάρχει και άλλο cd του στη λίστα! Πριν αφήσω αυτό το album όμως, να πω ότι μάλλον ηταν αυτό που τον έκανε πιο γνωστό στην Ελλάδα, και πυροδότησε όλες τις εξωφρενικά ηλίθιες φήμες/ανέκδοτα! Ότι έχει κάνει αλλαγή φύλου π.χ. Πάντα η εμφάνιση του ήταν τραβηγμένη, dark και θεατρική, αλλά η γυμνή εμφάνιση του στα video και στο εξώφυλλο, με πρόσθετο στήθος και μια αινιγματική κούρμπα στα γεννητικά όργανα, έκανε όλα τα χαζά αυτού του κόσμου να οργιάζουν σχετικά με το φύλο του Manson. Τα Wal Mart αρνήθηκαν να πουλάνε το cd! Δουλειά δεν είχε ο διάολος... και ενώ ήταν σαφές στο cd ότι παρίστανε το alter ego του, τον εξωγήινο Omega. Θα σας θυμίσω και την πραγματικά οργιόδους φαντασίας φήμη ότι και καλά ο Manson αφαίρεσε τα τελευταία κάτω πλευρά του για να μπορεί να κάνει στοματικό στον εαυτό του.... Ευφυές.... Ο ίδιος είχε κάποτε νομίζω πει ότι η πραγματικότητα δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει τη φαντασία του κόσμου στις φήμες που βγαίνουν για αυτόν!


no 2. Placebo -  Without you I'm nothing

Του 1998 επίσης, αλλά αυτό το είχα αγοράσει μάλλον το 1999, στην 1η λυκείου.

Το εξώφυλλο

Ok, οι Placebo είχαν κάνει γερή αρχή με το ομώνυμο πρώτο album τους, αλλά αυτό κατά τη γνώμη μου τους εκτίναξε κανονικά. Δυστυχώς δηλαδή, γιατί η μετέπειτα πορεία τους για μένα δεν ήταν ανάλογη των δύο πρώτων cd. Όταν πήγαινα γυμνάσιο και αρχές λυκείου, οι Placebo ήταν εντελώς alternative, ορολογία που τότε ξεπρόβαλε πακέτο με κάτι τέτοια group, αλλά σύντομα γίναν mainstream και άρχισαν και να παίζουν πιο mainstream μουσική, και τελικά εδώ και χρόνια εγώ τους θεωρώ πλέον κατεστημένο. Ανεξάρτητα όμως από όλη αυτή τη δυσαρέσκεια μου, που δεν είναι και σπάνιο φαινόμενα με μπάντες που μου άρεσαν κάποτε, οφείλω ακόμα να πω ότι το συγκεκριμένο cd, όχι μόνο το ξέρω λέξη προς λέξη και νότα προς νότα ακόμα, αλλά και συνεχίζει να με αγγίζει και να με συγκινεί!

Το φωτογραφικό υλικό έχει την αρρωστιάρικη αισθητική και δήθεν ρεαλιστική ματιά που θα θεωρούσε κανείς ψαγμένη τότε. Πολλά απ' τα τραγούδια έχουν τους ακαταλαβίστικους, δήθεν με βαθιά νοήματα αλλά στην πραγματικότητα απλά αλαμπουρνέζικους, στίχους. Ήταν νέοι και ήμασταν έφηβοι, οπότε τραγούδια του τύπου Every you every me χαρακτηρίζονται από μια χαζομάρα, ενώ άλλα όπως το Brick shithouse έχουν τον εφηβικό θυμό που νομίζει ότι εμπλέκεται σε ουσιαστικές διαφωνίες ενώ στην πραγματικότητα τρώγεται απλά με τα ρούχα του. Όλα αυτά με ενοχλούσαν και τότε, ίσως βέβαια λίγο λιγότερο, αλλά ποτέ δεν με χαρακτήριζε αυτή η εφηβική έξαψη της αδικίας εις βάρος μου ή των τσακωμών. Οποιοσδήποτε έδειχνε τέτοια σημάδια με απωθούσε. Θα μου πεις, και τότε πως σκάλωσα με το cd αυτό? Ε λοιπόν, τα κομμάτια ήταν δυνατά, γερή μουσική και φρέσκια για τότε, έμοιαζε να μην ντρέπεται για τίποτα αλλά και ταυτόχρονα να έχει ένα σωρό ανασφάλειες και τρυφερότητα. Πως να μην ταυτιστώ? Και οι στίχοι, όσο pretentious και αν ήταν η γενική αντιμετώπιση, ήταν καλοδουλεμένοι και εθιστικοί, και σε κάποια σημεία πραγματικά έξυπνοι ή πολύ έντονα φορτισμένοι. Το Pure morning έγινε σαν ύμνος των alternativoparty μας. Το Every you every me το έμαθε και η κουτσή Μαρία λόγω της ταινίας Cruel intentions που ήταν ένα ακόμα εφηβικό hit της εποχής (και μην κάνετε κορίτσια ότι ξεχάσατε που είχαμε πάθει όλες σμπαρακουάκ με τον Ryan Phillippe..). Το The crawl, το Ask for answers και το My sweet prince όμως έμειναν αναλλοίωτα, και το πρώτο παραμένει ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδιου που άκουσα ποτέ. To δυνατό Scared of girls επίσης επιμένει να με ξεσηκώνει.





Και ένα σκηνικό που δεν θα ξεχάσω ποτέ: Πρωτοχρονιά 2000, γύρω στη 1 τη νύχτα πηγαίναμε οικογενειακώς σε κάτι σόγια (σπάνιο φαινόμενο, δεν θυμάμαι γιατί) και παρακάλεσα τους γονείς μου να σταματήσουμε από το σπίτι του φίλου μου του Σπύρου. Τότε με τον Σπύρο που ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερος μου, ήμασταν κολλητοί, και τα είχα με τον κοινό κολλητό μας, πράγμα που μάλλον διέλυσε τις σχέσεις μας.. Τεσπά, το θέμα είναι ότι ο Σπύρος μου είχε μάθει τους Placebo. Πλησιάζοντας στην πόρτα του, άκουσα φασαρία πολλή από μέσα. Έπαιζε πολύ δυνατά μουσική. Φυσικά έπαιζε το Without you I'm nothing... Χτύπησα το κουδούνι πολλές φορές και όταν επιτέλους με άκουσαν και άνοιξαν την πόρτα, τους βρήκα όλους ήσυχους, καθισμένους στο πάτωμα να ακούνε το τραγούδι με μια αναπόφευκτη μελαγχολία στο βλέμα. Μα είναι πρωτοχρονιά ρε γαμώτο! σκέφτηκα. Μου φάνηκε τόσο αταίριαστο που κόντεψα να βάλω τα γέλια, είπα πέντε κουβέντες και έφυγα γιατί ούτως ή αλλως βιαζόμουν. Αν αυτό σήμαινει να ανήκεις στους cool-one-year-olders τότε δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Και εγώ το λάτρευα το τραγούδι, αλλα για μένα εκείνη τη βραδιά, υπήρχαν και άλλα πράγματα στον κόσμο, κεφάτα πράγματα :)

Σελίδες ημερολογίου

Αυτό το έγραψα πριν λίγο καιρό και είναι όντως σελίδες ημερολογίου. Είναι πολύ φορτισμένο κείμενο και γι'αυτό αν το αρχίσετε, παρακαλώ να το διαβάσετε όλο, αλλιώς θα έχετε λειψή άποψη για μένα και για το τι εννοώ.


Καμιά φορά που νιώθω μόνη και είναι αργά τη νύχτα και είμαι ζορισμένη, τον σκέφτομαι, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το έκανα και για το άλλο, ανάλογο αγόρι, στο πρώτο έτος. Με κυκλώνει μια μελό θολούρα τόσο δυσβάσταχτη, όσο εκείνη τότε που έκλαιγα χωρίς να καταλαβαίνω γιατί, πάνω από ένα πιάτο μακαρόνια. Και τώρα το επαναλαμβάνω καμιά φορά, παίζωντας 2D καθυστερημένα παιχνίδια στο laptop πριν κοιμηθώ. Με πιάνει μια τεράστια σύγχυση και προσπαθώ να μην δακρύσω και ανοιγοκλείνω τα μάτια μου γρήγορα καθώς βουρκώνω και κάπου μισοχάνω το γεγονός ότι παίζω ακόμα, και κάπου μισοχάνω το γεγονός ότι κλαίω γιατί προσέχω μη χάσω. 'Οταν χάνω τελικά, σκέφτομαι πλέον με την ησυχία μου ότι σιγά σιγά τα ενθύμια της ύπαρξης του αρχίζουν να την κάνουν από το δωμάτιο μου. Το έχουμε διαλύσει εδώ και ένα χρόνο και είναι κάπως γελοίο το ότι έχω ακόμα φωτογραφίες του στο γραφείο μου. Υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα που δεν θέλω ούτε να τα βλέπω, όπως οι ηλίθιοι μαγνήτες που μου χάριζε κατά δεκάδες και που πια δεν είχα που να βάλω, όμως άλλα ούτε που με ενοχλούν.

Όταν με πιάνουν αυτού του είδους οι συναισθηματισμοί, τους αναγνωρίζω αμέσως πριν καν αρχίσουν, και για να τους τρομοκρατήσω και να φύγουν, σκέφτομαι εμένα. Στην αρχή δε μπορώ. Σκέφτομαι μόνο αυτόν και πόσο πρέπει να τον πλήγωσα. Το κλάμα μου είναι σχεδόν ασυγκράτητο τότε. Μετά φιξάρομαι καλύτερα και κάποτε καταφέρνω να σκέφτομαι εμένα, μόνο εμένα, τα όνειρα μου, τους στόχους μου, την ιδέα για τον εαυτό μου. Φέρνω παραδείγματα. Τότε που έπρεπε να πάω στο γαμημένο το Εδιμβούργο και μουλωχτά μου το σαμποτάριζε χωρίς να το πει στα ίσα ότι δεν ήθελε να πάμε, και τελικά δεν κατάφερα να πάω ποτέ. Το Εδιμβούργο incident αρκεί για να γίνω τούρκος. Τι βουρκωμένη και μαλακίες. Θυμάμαι όλα όσα με ώθησαν. Εστιάζω ξανά στο θυμό μου, στην απόφαση μου και σε όλα τα σημεία που ζύγιασα λογικά στην πορεία και κατέληξα εδώ που είμαι. Και νιώθω ότι έχω δίκιο. Νιώθω την καρδιά μου να γίνεται πέτρα, κατάξερη και αποφασιστική, και νιώθα την ύπαρξη του να με πνίγει. Με κρατάς πίσω.

Ποτέ -στο ορκίζομαι αυτό- δεν παρεξήγησα τις προθέσεις σου και είμαι σίγουρη ότι ήθελες πάντα το καλύτερο μου. Αλλά οι προθέσεις δεν φτάνουν και η αγάπη δεν είναι αρκετή για να φροντίσει έναν άνθρωπο. Ίσως να έφτανε για 1 χρόνο. Στα 2 έιχα ήδη χάσει κάποιες φιλοδοξίες και η τριβή μου με τον υπόλοιπο κόσμο δεν ήταν αρκετή. Στα 3 χρόνια είχα αρχίσει να χάνομαι, περιμένωντας να με θρέψει σκέτη αγάπη. Ποιος σκέφτηκε αυτή την ανοησία, ότι σκέτη η αγάπη αρκεί? Προφάνως κάποιος που ούτε αγάπησε πολύ, αλλά ούτε και αντιμετώπισε φυσικά εμπόδια. Και ας μην το θέλησες ποτέ, έφτασα σε ένα σημείο που πλέον με κρατούσες απλά πίσω.

Σκέφτομαι όλους αυτούς που με γνώρισαν χωρίς εσένα. Τι ιδέα θα μπορούσαν να έχουν για μένα χωρίς να ξέρουν για σένα? I mean, for fuck's sake, ήσουν όλη μου η ζωή για τόσα χρόνια! Τι βλέπουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι μέσα μου? Υπάρχεις εκεί? Νιώθω καμιά φορά πως κάπως θα έπρεπε να μπορώ να αποδείξω ότι υπήρξαμε μαζί γιατί αλλιώς δίνω μια μισακή εικόνα του ποια είμαι. Ήταν παρανοϊκά τα όσα περάσαμε, ήταν τεράστια όλα αυτά και ας είχαμε ξαναερωτευτεί στη ζωή μας, και ας είχαμε ξανά μεγάλες σχέσεις και οι δύο. Έμοιαζε τόσο σαν να ήμασταν ο τελευταίος σταθμός. Τώρα οι άνθρωποι με βλέπουν και είμαι αδιάφορη και ανεξάρτητη και μόνη και πολύ συχνά, τόσο απορροφημένη από την κοινωνική μου ζωή και τα χαζογκομενικά περιστασιακά μου, που δεν θα μπορούν να φανταστούν καν εμένα όταν σε γνώρισα. Δεν θα φαντάζονται καν ότι μπορώ να αγαπήσω πραγματικά και να δοθώ, θα νομίζουν ότι το έκανα, με τον ίδιο τρόπο που τώρα πηδάω αυτούς τους λελέδες, χλιαρά. Αλλά εγώ σε αγάπησα σαν να ήσουν το τέλος μου, σαν παναγία, έτσι όπως δεν υπήρξα ποτέ και για κανέναν άλλο. Και οι μόνοι που το ξέρουν αυτό είναι ίσως οι λίγοι εξαιρετικά δικοί μου άνθρωποι, που ήταν εκεί και είδαν τις θυσίες που κάναμε για να είμαστε ζευγάρι. Τέτοιες που όταν ακούω για θυσίες αλλωνών μου έρχεται να ξεράσω. Μόνο κάποιος που γνωρίζει την κατάσταση, ξέρει και τι προσπάθεια απαιτούσε.

Λέω ότι αυτή η προσπάθεια με κούρασε. Ακόμα και τώρα λέω "δεν μπορώ", γιατί οι συνθήκες είναι οι ίδιες, άρα και η προσπάθεια θα είναι η ίδια, άρα δεν μπορώ να γυρίσω. Αλλά είναι λίγο ψέμα. Και όλο αυτό το θεώρημα μου περί δύναμης -ότι θα δυναμώσω αν σε αφήσω- σκατά, δεν διορθώθηκε. Τώρα νιώθω πιο αδύναμη από ποτέ. Παρόλα αυτά, αντάλλαξα πρόθυμα την ηρεμία, την ασφάλεια και την αγάπη που μου πρόσφερες επί χρόνια, και τώρα σε γενικές γραμμές μιζεριάζω συναισθηματικά, νιώθω ανασφαλής, καταβεβλημένη, κενή και μόνη. Αλλά το επέλεξα έτσι πρόθυμα και ακόμα το υποστηρίζω, για έναν και μόνο λόγο: γιατί μόνη μου πρέπει να βρω το δρόμο. Γιατί δεν θέλω πια η ασφάλεια σου να με καθησυχάζει και να με ναρκώνει. Γιατί θέλω να κάνω όλα αυτά τα πράγματα. Γιατί θέλω να αποδείξω σε όλους ότι μπορώ. Γιατί ήθελα να κυνηγήσω τα όνειρα μου και εσύ, άθελα ή μη, με κράταγες πίσω. Γιατί έχω ακόμα πολύυυυυ δρόμο να καλύψω και πρέπει να το κάνω μόνη μου. Γιατί μπορεί να φωνάζω συνέχεια ότι δεν μπορώ, αλλά στην πραγματικότητα, δεν θέλω να είμαι μαζί σου. Θέλω να είμαι με εμένα. Και να αποφασίζω μόνο για εμένα και να μην χρειάζεται να βάλω εσένα πάνω από τον εαυτό μου ποτέ ξανά. Πρέπει να με ξαναγαπήσω. Και με εσένα να με αγαπάς, δεν γίνεται.

Κάπου εδώ, αναρωτιέμαι πως σκατά μου προκάλεσες αυτά τα συναισθήματα χωρίς να με υποτιμήσεις, να με πιέσεις ή να με κακομεταχειριστείς ποτέ, και πραγματικά απορώ για τις άλλες γυναίκες στον κόσμο! Είμαι άραγε τόσο στραβάδι πια ή τόσο lone wolf και ψωροπερήφανη, που προκειμένου να ανακτήσω τον σεβασμό και την εκτίμηση στον εαυτό μου, επέλεξα να πετάξω τον μεγαλύτερο έρωτα στα σκουπίδια και να πληγώσω έτσι αυτόν που αγάπησα όσο κανέναν άλλον στη ζωή μου?

Σε έβλεπα από παλιά (Νόστος no2)

Τις τελευταίες μέρες, ήμουν λίγο άρρωστη. Άρπαξα ένα γερό κρυολόγημα, κατά πάσα πιθανότητα, το βράδυ του σαββάτου, όταν κοιμήθηκα με τα εσώρουχα σε ένα φιλικό, εώς και φιλικότατο, πλην κρύο σπίτι. Αλλά επειδή αυτές οι λεπτομέρειες πιθανότατα σας έχουν ήδη αποπροσανατολίσει αρκετά από το πραγματικό θέμα αυτού του post, επιστρέφω στο κρυολόγημα και στη σημασία του. Αφού έμεινα σπίτι κάποιες μέρες, έπρεπε να εφευρίσκω συνέχεια ενδιαφέρουσες απασχολήσεις, πράγμα δύσκολο όταν τα μάτια μου κλείνουν και λαγοκοιμάμαι μπροστά από το laptop, και κάπως έτσι ανακάλυψα και ότι όσο και αν ήθελα να γράψω κάτι στο blog μου -το γράψιμο αποτελεί πάντα μια κάποια διέξοδο- δεν είχα τελικά τίποτα να πω! Δεν είχα πάει πουθενά, δεν είχα παρακολουθήσει κανένα event, ήμουν σπίτι όλη μέρα, δεν είχα ούτε καν άποψη για τον καιρό!

Σήμερα λοιπόν, ένιωσα λίγο καλύτερα και έκανα σπιτικές δουλειές. Βγήκα στο μπαλκόνι να απλώσω ρούχα γεμάτη θυγατρική περηφάνεια και καθώς τεντονόμουν να αρπάζω μανταλάκια, κοίταγα τον ουρανό στη δύση, τα χρώματα του κόσμου πέρα, προς το λατρεμένο κέντρο. Μα αυτό που μου τράβηξε την προσοχή δεν ήταν τα κλισέ πλην πανέμορφα χρώματα του δειλινού, αλλά τα χρώματα από τα φώτα στους ορόφους του ουρανοξύστη μπροστά μου. Άλλοι όροφοι έμοιαζαν κίτρινοι πυρρακτώσεως, άλλοι σχεδόν γαλάζιοι φθορισμού και λευκοί αλογόνου. Μου φάνηκε τόσο γοητευτικό. Και η κατανομή των χρωμάτων στην πρόσοψη του κτιρίου, ενώ ήταν ένα τυχαίο γεγονός, αποτέλεσμα σειράς αποφάσεων ανευ συνεννόησης, μου φάνηκε τόσο καλλιτεχνικό σαν θέαμα. Έβγαλα φωτογραφίες το ψηλό κτίριο και σκέφτηκα πολλά, πολλά πράγματα.

Άραγε, θα με συγκινούσαν τέτοια πράγματα αν δεν είχα γεννηθεί στην Αθήνα, αν δεν είχα γεννηθεί σε μεγαλούπολη? Άραγε, είμαι συνδεδεμένη με τη μεγάλη πόλη περισσότερο από όσο νομίζω, κι ας είμαι ένα "παιδί της ζούγκλας" όπως με χαρακτηρίζουν πολλοί, ένας άνθρωπος που πραγματικά απολαμβάνει και ξεζουμίζει τη φύση? Μήπως απλά είμαι και ιδιαίτερα προσαρμοστική? Γιατί κάποτε έλεγα ότι δε θα θέλω να ξαναζήσω στην Αθήνα (μετά από 7 χρόνια στην Πάτρα, που είναι μικρή χαριτωμένη επαρχία στα μάτια μου, με τα καλά της και τα κακά της και όλα), ενώ τώρα, ήδη ένα χρόνο πίσω στην πρωτεύουσα, την χαίρομαι και την απολαμβάνω τόσο που νιώθω ότι δεν την χορταίνω! Και ακόμα και όταν είναι κακάσχημη και μες τη μπίχλα και τους κομπλεξικούς, πάλι την θέλω, δεν τη χορταίνω!

Κάποτε έλεγα και ότι δε θα μπορούσα να ζήσω ποτέ στη Σύρο, αλλά μετά για ένα διάστημα, το σκεφτόμουν αρκετά σαν διέξοδο. Πάντα έλεγα ότι θέλω να ζήσω για λίγο Θεσσαλονίκη. Όταν έτρεχα πέρα δώθε στην Αγγλία, ήξερα ότι θα μπορούσα να ζήσω και εκεί και μάλιστα πολύ καλά πίστευα, μετά δεν ήμουν απόλυτα σίγουρη. Αν του χρόνου πάω εκεί κάτω στη Σεούλ, θα ζω ευχάριστα? Σε κάθε μου ταξίδι, κοντινό ή μακρινό, σκέφτομαι πάντα αν θα μπορούσα να μείνω εκεί, σε αυτά τα ωραία ή λιγότερο ωραία μέρη, και κατά πόσο θα ήμουν ευτυχισμένη σε αυτές τις ξένες αρχικά, αλλά περίσσοτερο οικίες σιγά σιγά πόλεις.

Η απάντηση στο αν θα ήμουν ευτυχισμένη, είναι ναι. Γιατί νομίζω πραγματικά ότι θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένη οπουδήποτε. Αρκεί να το έχεις μέσα σου και όχι να περιμένεις από τον τόπο να σου το προσφέρει.

Και τώρα, μια παιδική ιστοριούλα με πρωταγωνιστή -όσο και αν ακούγεται περίεργο- το παραπάνω κτίριο. Το λέω από παιδί Allianz καθώς κάποτε στέγαζε τα γραφεία της ασφαλιστικής αυτής και έφερε μια μεγάλη πινακίδα με το όνομα της ψηλά ψηλά. Το Allianz λοιπόν, ένα από τα λίγα πραγματικά ψηλά κτίρια στην Αθήνα, φαινόταν καθαρά από το μπαλκόνι του πρώτου σπιτιού της ζωής μου, ένα διαμέρισμα στο Χολαργό όπου ζήσαμε μέχρι που έγινα 4. Ήταν ένα μεγάλο διαμέρισμα στον τελευταίο όροφο μιας πενταόροφης πολυκατοκίας με υπέροχο pilotis (Πανέτσος is proud of me now -inside joke, sorry people-) με δέντρα στα οποία σκαρφάλωνα μανιακά. Η βεράντα των υπνοδωματίων έβλεπε προς τη δύση και κάθε φορά που τύχαινε να παρακολουθώ τον ήλιο από εκεί, θυμάμαι το Allianz να διαγράφεται στον ορίζοντα της πόλης, πολύ κοντά στα Τουρκοβούνια. Ο ήλιος έγερνε και κάποτε έπεσε φαίνεται πάνω στο κτίριο και χάθηκε πίσω του. Η απόσταση έκανε τις εγκαταστάσεις στην ταράτσα του κτιρίου και τις κεραίες να φαίνονται έτσι μες στο θολό πορτοκαλί, σαν ημικυκλική διάταξη, σαν από περιφέρεια κύκλου. Σαν ο κύκλος του ίδιου του ήλιου να ήταν ακόμα εκεί, μισοκρυμμένος πίσω από το Allianz, και όχι τόσο φωτεινός πια! Έμοιαζε και σαν να μην κινείται πια. Μα γιατί αργεί τόσο να εξαφανιστεί? Χμ. Περίεργο. Δε βαριέσαι. Το αυτοκινητάκι μου, που είναι το αυτοκίνητο, το κόκκινο θέλω, όχι αυτό.

Κάπως έτσι, για χρόνια πίστευα ότι ο ήλιος πάντα πάει και σκαλώνει πίσω από το Allianz και δε λέει να πέσει τελείως. Τα χρόνια όμως πέρασαν και έπρεπε να φύγουμε από το Χολαργό και τα παρκάκια του, και να μετακομίσουμε στο σπίτι της μαμάς, εδώ, στη διασταύρωση-είσοδο των βορείων προαστίων. Μου πήρε αρκετό καιρό να συνειδητοποιήσω ότι το μεγάλο κτίριο που κοίταγα από την παλία μου βεράντα, ήταν το ίδιο που είχα τώρα δίπλα μου κάθε μέρα, και ακόμη περισσότερο καιρό μου πήρε να θυμηθώ και να συνειδητοποιήσω ότι σίγουρα δεν ήταν ποτέ η πύλη για τον τόπο που πάει ο ήλιος όταν ξεκουράζεται και ότι δεν υπάρχει καν καμπύλη κατασκευή στην ταράτσα του, η οποία θα μπορούσε να με είχε μπερδέψει.


p.s. Θα μπορούσα να πω και πολλά ακόμα, για το μικρό αριθμό ουρανοξυστών στην Αθήνα (αιώνια εγκατεστημένο στα αρχιτεκτονικά και μη μυαλά, θέμα συζήτησης όταν κάποιος αναφέρει ένα γνωστό ψηλό αθηναϊκό κτίριο), για τη χρήση των φωτισμών των ορόφων για "εγγραφή" μυνημάτων πάνω στις προσόψεις ουρανοξυστών στο Τόκυο και πόσο πλάκα έχει (αλλά για το Τόκυο θα πούμε άλλη ώρα), για την παιδική μου ηλικία και το τόσο εκπληκτικό γεγονός του ότι έχω πολλές αναμνήσεις από την ηλικία των δύο χρόνων.. μπλα μπλα μπλα.. σας αφήνω, πάω για ύπνο και ελπίζω να τα θυμηθώ κάποια άλλη στιγμή όλα αυτά, όταν δεν θα βρίσκω θέμα :P

Bbq'd sweetcorn and boat swings (Nostos no1)

It's been a whole year since I've moved back to my hometown!!

I never really understood all this fuss about one's name day, because i don't have one. My name is just Eva, not Evaggelia as most Greeks would expect, just plain Eva. To kids at primary school, it seemed so preposterous that Eva didn't derive from Evaggelia, let alone the fact that I didn't have a name day at all! To me it seemed normal of course, because neither my father, Kimon, nor my sis, Ira, had one! In our family, my mum was the odd one out, and her persistence to celebrate her name caused giggling and teasing on our side. We always attacked the matter with comments on people's vanity and self-absorption

Anyway, tomorrow's my mum's name day. Her name's Sofia and it happens to be the name of the saint - protector of the church near our house. It's sort of a big deal in the neighbourhood, cause a "panigiri", a celebration, takes place, the roads close to cars and pretty much everybody goes there, even if it's just to have a look and check who's there. It's so unoriginal that such celebrations started of for religious purposes and ended up being the equivalent of a night time street market, far from being described as traditional! What's interesting though is that I still go the celebration every damn year!

φρέσκο γλυκό καλαμποκάκι!

I have no clue why I keep following this family tradition. In the surface, lies the fact that I do it to please my mother, but I reckon that the truth is hidden deeper inside. The word itself, panigiri, has a nice ring to it to my ears. I remember that every year since we moved to New Psyhiko when I was 4, I anticipated these September evenings when my parents and grandmother would take me to the main square where all those colourful and shiny things would be waiting for me on the stalls! The streets would be crowded, the bells would be tolling, I'd meet my friends, I'd eat barbeque'd sweetcorn with tons of salt and I'd avoid cotton candy just because we call this disgusting to me thing "old woman's hair" in Greek!! There I'd come across beggars with mutilated arms or legs and my mum or dad would cover my eyes so I wouldn't see their scars. I remember I'd always try and peep without them finding out, just to understand how could there be anything that I shouldn't look at in such a wonderfully chaotic place. It was probably one of the first times when I actually realised that knowing something might cause you more pain than ignoring it.

And then, there were all the jolly little things and wonders; I used to collect all sorts of these tiny colourful glass miniatures of animals. Me and my sis would call them "little glasses" and we'd roam the streets of the panigiri like crazy in search of them! Once, having spent all our money on them (and on plastic crap of all kinds) we planned a whole cheeky plot to manage to get our hands on another one without the guys behind the stall noticing. And yeah, we did succeed. Who can claim that they never ever snatched anything when they were kids? Haha!

ok, these are English and I hate it but I didn't find any metal ones!

Do you remember the boat swings?? Oh I sure hope you do!! Because this celebration wouldn't mean anything to me without them. I'd go nuts when on them, and would try my hardest to go higher and faster than all the other little boats in the row!!
Where are these fuckin' boats now huh? Where are the "little glasses"? Where are all the pretty shiny plastic crap and where are my schoolmates? Ok, truth is I'm still best friends with 2 of them, and I hang out with another 2 at least, but they'd never come to Aghia Sofia's square tomorrow, not even if I begged them too!! And I understand why; all this decadence of our childhood years right in our face is a bit too much sometimes. Not even the mutilated beggars are there anymore! Athens has changed so much from when I was still at school, of course. And then I was gone for another 7 years, wasn't I? And even though I understand how impossible it is for central Athens or Eksarxia to stay as I remember them to be, I still can't swallow it how much a small suburb like New Psyhiko has changed from when I was growing up here. It's unrecognisable to me and I don't feel it like home anymore. Not really, no.

But, as I said, I still go to the panigiri every September. Along with my parents that is. And my dad buys me barbeque'd sweetcorn with tons of salt! And I still get loads of it stack between my teeth, just like I did back then! :)  It's the yearning for the past that brings me back.
So, this is where I still live after all.