 |
| Στο δάσος της Καλόγριας - χειμώνας 2011 |
Η παραλία της Καλόγριας και
το δάσος της Στροφιλιάς είναι μέρη άρρηκτα συνδεδεμένα με την φοιτητική μου ζωή στην Πάτρα και ένας λόγος που λατρεύω την Πελοπόννησο. Έχω μια μανία γενικά με τη φύση και τις άγριες περιοχές, η αδερφή μου με λέει με κάποια ενόχληση "παιδί της ζούγκλας" λόγω των κολλημάτων μου με τα σκαρφαλώματα και τις ντετεκτιβικές παρακολουθήσεις ζώων και πετούμενων μες τα δάση... Στην Πάτρα είχα τη δυνατότητα να παίρνω το αυτοκίνητο μια στο τόσο και να τρέχω από 'δω και από 'κει, και σε λίγο χρόνο να βρίσκομαι ανάμεσα σε οργιώδη βλάστηση, πράγμα που μου λείπει πολύ στην Αθήνα. Η
Καλόγρια ήταν από τους πολύ στάνταρ προορισμούς μου, χειμώνα καλοκαίρι. Η περιοχή απέχει περίπου μισή ώρα από την Πάτρα. Παίρνεις την εθνική Πατρών-Πύργου μέχρι μια έξοδο προς Άραξο, όπου υπάρχει και μια μικρή ταμπέλα που λέει Λάππα και Καλόγρια μαζί με όλα τα άλλα μέρη. (Προσοχή: δεν χρειάζεται να στρίψεις στην προηγούμενη έξοδο που είναι για Άραξο, αλλά και Ράχη, Σαγαίικα) Από εκεί, φτάνεις στο χωριό Λάππας ακολουθώντας το δρόμο και πρέπει να στρίψεις δεξιά για να περάσεις τις γραμμές του τρένου και να κατευθυνθείς προς Μετόχι και Καλόγρια. Στην πρώτη διασταύρωση πριν το Μετόχι, παίρνεις τον αριστερό δρόμο και σιγά σιγά μπαίνεις στην αγαπημένη μου περιοχή.
 |
| Τα λιβάδια - άνοιξη 2008 |
 |
| Ο δρόμος προς την Καλόγρια, το κομμάτι με τα λιβάδια. |
|
|
Θα διασχίσεις λιβάδια για βοσκή όπου το καλοκαίρι θα δεις αγελάδες ελεύθερες και κοπάδια προβάτων. Το νου σου γιατί βγαίνουν στο δρόμο συνέχεια, μη σκοτώσεις κάνα ζωντανό και το πληρώνεις. Τα ίδια λιβάδια είναι πλημμυρισμένα το χειμώνα που ανεβαίνει η στάθμη των νερών, σαν έλη γεμάτα ζωή. Υπάρχουν σημεία που τα βατράχια κάνουν εκκωφαντικό θόρυβο. Ο δρόμος έχει τότε νερό δεξιά και αριστερά, μέχρι που φτάνεις μετά από λίγο στην πρώτη μεγάλη στροφή του δρόμου προς τα δεξιά και θα δεις το δάσος. Στα αριστερά σου υπάρχουν έλη και βαλτώδεις εκτάσεις, ανάλογα με την εποχή του χρόνου. Στα δεξία, ακόμα βοσκοτόπια και καλύβες, που και που μικρά τσοπανόσκυλα που σε κοιτάνε καχύποπτα. Το δάσος είναι μπροστά και σε υποδέχεται μεγαλοπρεπές. Τα δέντρα είναι πολύ εντυπωσιακά καθώς πρόκειται για
κουκουναριές σε σχήμα ομπρέλας, πανύψηλες και καταπράσινες. Ο δρόμος ξετυλίγεται όλο στροφούλες ανάμεσα τους και περνάς σημεία όπου το δάσος είναι πυκνό, αλλά και ξέφωτα. Πραγματικά, το καλοκαίρι, η δροσιά που προσφέρει αυτό το σημείο της διαδρομής με τις κουκουναριές, αξίζει όλο τον καύσωνα που έχεις φάει στην εθνική από Πάτρα!
 |
| Οι κουκουναριές στο δάσος Στροφυλιάς - καλοκαίρι 2006 |
 |
| Τα Μαύρα Βουνά - καλοκαίρι 2007 |
Σταδιακά, στην αριστερή πλευρά εμφανίζεται η
λίμνοθάλασσα Προκόπου. Πρόκειται για ένα κομμάτι μόνιμα καλυμμένο από νερό, με καλαμιέςς και βούρλα, στο οποίο θα δεις πάντα κοπάδια πουλιών, ακόμα και το καλοκαίρι που περνάνε συχνά αυτοκίνητα και τουρίστες. Στα βορειοδυτικά της λίμνης υπάρχουν τα απότομα
Μαύρα βουνά που χωρίζουν την περιοχή της Στροφυλιάς και της Καλόγριας από τον Άραξο και το Γιαννισκάρι, μια άλλη συγκλονιστική και λιγότερο τουριστική παραλία, γιατί προσεγγίζεται μόνο από χωματόδρομο από ένα σημείο και έπειτα.
 |
| Τα έλη απέναντι από την λιμνοθάλασσα - χειμώνας 2011 |
Σε ένα σημείο δίπλα από το δρόμο θα δεις καλύβες που κάποτε λειτουργούσαν σαν μονάδες εθελοντικού τουρισμού. Εκεί υπάρχει ένα παρατηρητήριο από το οποίο μπορείς να χαζέψεις τη λίμνη και να δεις τα πουλιά καλύτερα αν έχεις κυάλια. Επίσης, από τα καλυβάκια ξεκινάνε και διαδρομές παράλληλα με τη λίμνη, με υπερυψωμένους ξύλινους διαδρόμους των οποίων τη χρήση δεν αντιλαμβάνεσαι το καλοκαίρι, αλλά είναι προφανείς το χειμώνα: όταν ανεβαίνει η στάθμη του νερού, χωρίς του διαδρόμους θα έκανες μπάνιο αντί για βόλτα.
 |
| Αγελάδες ελευθέρας βοσκής - χειμώνας 2011 |
Από την άλλη πλευρά του δρόμου, και προς τον κύριο όγκο του δάσους, θα βρεις που και που χωματόδρομους που το διασχίζουν και φτάνουν ως τη θάλασσα. Θα βρεις εκπληκτικά ξέφωτα, και το χειμώνα, έλη και μεγάλους βαθείς λάκους με νερό σε μέγεθος σπιτιού. Εδώ το δάσος είναι λίγο πιο άγριο και βόσκουν αγελάδες τις οποίες θα ακούσεις από μακρυά, από τις κουδούνες τους. Οι περισσότεροι χωματόδρομοι πλημμυρίζουν σε διάφορα σημεία το χειμώνα, οπότε να τσεκάρεις πάντα τι παίζει μετά πριν προχωρήσεις, ειδικά αν δεν έχεις τζιπ. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορείς να περάσεις ακόμα και χωρίς τετρακίνηση, γιατί οι λακούβες είναι αβαθείς και έχουν βότσαλα στον πάτο, και όχι λάσπη. Το χειμώνα θα βρεις και εδώ κοπάδια ακόμα και γερανών. Το καλοκαίρι, θα συναντήσεις λιγότερα αυτοκίνητα να χρησιμοποιούν αυτούς τους χωματόδρομους για να βγουν στην παραλία, απ' ότι στο τέρμα της παραλίας που πηγαίνουν οι περισσότεροι και γίνεται το σώσε, όχι μόνο στο παρκάρισμα, αλλά ακόμα και για να καταφέρεις να φύγεις, αφού ο μονόδρομος με τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, γίνεται μία λωρίδα...
 |
| Το αγαπημένο μου ξέφωτο - χειμώνας 2011 |
 |
| Το γεφυράκι στο ποτάμι δίπλα από την παραλία - καλοκαίρι 2009 |
Στο τέρμα του κεντρικού μας δρόμου, περνάς ένα γεφυράκι και πας αριστερά προς την παραλία, περνώντας διάφορα ξενοδοχεία στην πορεία και πηγαίνωντας παράλληλα με ένα ποτάμι. Φτάνεις στην παραλία εκεί που χύνεται το ποτάμι στη θάλασσα και έχεις δύο επιλογές: ή να περάσεις με τα πόδια ένα γεφυράκι και να στρατοπαιδεύσεις στην πιο φασαριόζικη πλευρά (ενδείκνεται σε φοιτηταριό που καραδοκεί για λεία) ή να συνεχίσεις να πηγαίνεις δεξιά μέχρι το parking και με τα πόδια μπορείς από εκεί να φτάσεις ως τη μία άκρη της ατέλειωτης παραλίας (πιο ζευγαρακίστικες, χιπιτζιλέ και οικογενειακές καταστάσεις).
 |
| Στην κορυφή του αμμόλοφου |
Στο τέρμα της παράλιας υπάρχει άλλο ένα θαύμα της Καλόγριας: ο τεράστιος αμμόλοφος! Τον βλέπεις από μακρυά και δεν συγκρίνεται σε καμία περίπτωση με τους μικρότερους αμμόλοφους στη βάση του. Αυτός ο γίγαντας φτάνει μέχρι τη μέση του λόφου, είναι λες και η άμμος ανέβηκε στο βουνό. Ξέρεις ότι πρέπει να ανέβεις! Όλοι ασχολούνται με τον αμμόλοφο: κάποιοι προσπαθούν να τον ανέβουν τρέχοντας (δεν παίζει..), άλλοι κουτρουβαλάνε κάτω βαρελάκια και γίνονται κώλος, άλλοι απλά αράζουν στην κορυφή και χαζεύουν τη θέα, κάποιοι τολμηροί έχω αποδείξεις ότι προσπαθούν να τον ανεβούν με τζιπ, και κάποιοι χαριτωμένοι σκαρφαλώνουν στην κορυφή και χώνονται στους θάμνους εκεί πάνω για να πάνε τουαλέτα ή να κάνουν σεξ ανενόχλητοι. Έχει το χαβαλέ του όπως και να 'χει!
 |
| Ο αμμόλοφος!! - καλοκαίρι 2007 |
Όταν πήγαινα λοιπόν -χμ- τρίτο (?) έτος, κάποιοι από την παρέα μας πέταξαν την ιδέα για beach party.. που αλλού? Στην Καλόγρια βέβαια! Μα είναι τόσο μακρυά.. Πως θα φέρουμε όλα τα πράγματα? Θα βρούμε αμάξια, όσοι έχουμε και βλέπουμε. Μουσική? Θα κουβαλήσουμε υπολογιστή και ηχεία! Ρεύμα καλέ? Θα φέρουμε γεννήτρια ρε!!!! Έχει ένας τύπος από τους ηλεκτρολόγους (αν θυμάμαι καλά)! Και φως? Πυρσούς και φωτιές! Θα κουβαλήσουμε και όλοι ποτά και θα φωνάξουμε όλο το πανεπιστήμιο!!!!
Και έτσι έγινε το πρώτο
beach party στην Καλόγρια! Ήταν απίστευτη επιτυχία! Ήρθε άπειρος κόσμος, εκεί που νομίζαμε ότι θα είμαστε μόνο καμιά πενηνταριά, περάσανε τουλάχιστον 300 άτομα! Χαμός! Η γεννήτρια έτρωγε βενζίνη και σβήναν όλα αν δεν την είχαμε καλοταισμένη. Για τουαλέτες τρέχαμε στους αμμόλοφους τους χαμηλούς με τα κινητά για φακό και προσέχωντας να μην κατουρήσουμε κάναν άλλο χριστιανό στη βιασύνη! Ο μεγάλος αμμόλοφος ήταν το φόντο μας, και όλοι ανέβαιναν μέχρι πάνω έστω για μια φορά. Άξιζε να δεις το πάρτυ από ψηλά. Ένα σωρό κόσμος έκανε βραδινό μπανάκι και μετά στέγνωνε στις φωτιές και άλλοι χόρευαν σαν μανιασμένοι. Ήταν η απόλυτη επιτυχία!
Τόσο που το ξαναοργανώσαμε και τις 3 επόμενες χρονιές! Μάλιστα σιγά σιγά έφυγε από τον έλεγχο της ευρύτερης παρέας μας, πέρασε στα χέρια άλλων, άρχισε να έρχεται και κόσμος από τα ΤΕΙ και άλλοι πατρινοί, και να έχουμε 3 dj και 4 κάθε φορά, και ένα σωρό άσχετους που έκανα τα ζογκλερικά τους! Πραγματικά πιστεύω ότι ήταν μια από τις καλύτερες ιδέες της οποίας έτυχε να βρίσκομαι μπροστά, στη γέννηση της.
 |
| Άντε να βγάλεις φωτογραφίες της προκοπής σε beach party :Ρ - καλοκαίρι 2007 |
Μερικά από τα σκηνικά που δεν θα ξεχάσω ποτέ και έχουν σχέση με τα beach party αυτά, είναι καταρχάς οι οργανώσεις τους. Την πρώτη φορά, ο Κώστας που έβαζε τον υπολογιστή χρειαζόταν ένα πληκτρολόγιο και ενώ είχαμε ξεκινήσει, γυρίσαμε πίσω να φέρουμε μιας φίλης μου. Όταν το πήρε πίσω είχε τόση άμμο όσο είχε το μαγιό σου όταν ήσουν μπόμπιρας και σερνόσουν στα ρηχά. Στο δρόμο θυμήθηκαν να μας πουν ότι χρειαζόμαστε και άλλα παγάκια και τα αγοράσαμε τελικά από ένα βενζινάδικο της εθνικής. Μια άλλη φορά, γυρίζοντας γύρω στις 4 το πρωί, μόλις είχαμε βγει από το δάσος που έμοιαζε τόσο άγριο τη νύχτα, και πλησιάζωντας τα έλη, πέσαμε πάνω στην ομίχλη! Έμοιαζε να κινείται σαν αμέτρητα φαντάσματα, ένα τοπίο από καπνό σε psychedelic σχήματα! Ήταν τόσο όμορφο που έκανα αναστροφή και ξαναπεράσαμε. Καλά καλά δεν έβλεπα που οδηγάω, αλλά ήταν σαγηνευτικό, σαν να ήμασταν σε επαφή με κάτι θεϊκό. Άλλες φορές ξεμέναμε από βενζίνη για τη γεννήτρια και το πάρτυ σταμάταγε μέχρι κάποιος να φέρει από το κοντινότερο ανοιχτό βενζινάδικο, βάλε μισή ώρα αναμονή. Μια άλλη φορά, έφευγα από εκεί με την αυγούλα, περιμένωντας να ξεμεθύσω και να καθαρίσουμε κιόλας, και κοίταζα τους αμμόλοφους γεμάτους πατημασιές και σκούρες κηλίδες από τη χρήση της βραδιάς: ήταν σαν να τους είχε κατουρήσει λόχος ολόκληρος, εντελώς πουά! Άλλη καλή ανάμνηση είναι ο τρελός μανιακός μου χορός, όταν τύφλα και ξυπόλητη, έχασα τα λογικά μου όταν έβαλε το killing in the name, που τότε δεν ήταν τόσο χιλιοπαιγμένο. Πρέπει να έριξα μπύρα παντού.. Κάποτε γνώρισα και έναν τύπο, δεν θυμάμαι πως το λέγαν, που είχε πάει Βενεζουέλα και μου έλεγε ιστορίες και τον κρυφοζήλευα γιατί ακόμα δεν είχα πάει Κούβα που ήθελα. Κάποτε, είδα ένα φίλο μου μες τον πανικό της μουσικής, να περπατάει στα αβαθή νερά, μέχρι πολύ μέσα στη θάλασσα με τα ρούχα, και ήξερα ότι πήγε εκεί να απομονωθεί γιατί η πρώην του ήταν με άλλον στο πάρτυ. Τον θυμάμαι ακόμα να περπατάει προς τα μέσα και να βλέπω μόνο την πλάτη του, αλλά να είμαι σίγουρη ότι κλαίει. Τόσες πολλές παρέες, τόσοι γνωστοί, να τρέχω από πηγαδάκι σε πηγαδάκι πάνω στην άμμο, αλλού να πατάς και αλλού να βρίσκεσαι μες το μεθύσι και να πέφτεις με τα μούτρα στην άμμο και να πέφτουν άλλοι από πάνω σου.. Ο φιλοξενούμενος μου, ο μεξικάνος Sasha, να αντιγράφει τις χορευτικές μου φιγούρες σαν παιδί και να αντιγράφει την απελπισία από το κάψιμο του χεριού μου, νομίζωντας ότι κάνω air guitar....χαχαχαχα!! Ήταν ωραίες φάσεις αυτές και μετά ξέραμε ότι μας περίμενε το καλοκαίρι. Συνήθως, κάναμε και άλλο ένα πάρτυ το σεπτέμβρη μετά την εξεταστική, αν ο καιρός ήταν καλός.
Έτσι λοιπόν, τώρα που αφήναμε πια το σπίτι στην Πάτρα, εφόσον και η αδερφή μου είχε σχεδόν τελειώσει τις σπουδές της, δεν άντεξα να μην πάω στην Καλόγρια. Θα ήταν ασυγχώρητο. Πήγαμε στο δάσος, στη λίμνη, στην παραλία και στον αμμόλοφο, κάτσαμε εκεί όλη μέρα. Στην παραλία, ο βοριάς είχε πετάξει έξω τα κοχύλια από τη θάλασσα κατά χιλιάδες. Ήταν άπειρα, οπότε μάζευα μόνο τα πιο μεγάλα και εντυπωσιακά. Σκέφτηκα ότι το νερό με κάνει να λατρεύω αυτά τα μέρη. Ότι αγαπώ έχει σχέση με τη θάλασσα. Είδαμε το ηλιοβασίλεμα και υποσχεθήκαμε η μία στην άλλη, να ξανάρθουμε εκέι, σε αυτό τον τόσο αγαπημένο τόπο.
 |
| Η θέα από ψηλά - καλοκαίρι 2007.... |
 |
| ....και καλοκαίρι 2008! |
