Η χώρα της επαγγελίας

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα από την αλλαγή του χρόνου που ένιωσα πραγματικά αισιόδοξη. Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα που έκατσα με υπομονή και έκανα μια εις βάθος και συστηματική έρευνα σχετικά με τα αγγλόφωνα μεταπτυχιακά προγράμματα αρχιτεκτονικής στην Seoul!

Ήξερα ότι υπάρχουν, είχα μάλιστα ασχοληθεί εκτενώς με ένα πριν από μήνες, αλλά σήμερα πήρα σβάρνα ότι πανεπιστημιακό site σχετικό με αυτό που έψαχνα, απέρριψα πανεπιστήμια μόνο για γυναίκες (ναι, δοξασμένη Ασία..) και Ιησουίτικα ή λοιπά θρησκευτικά πανεπιστήμια, έβαλα στην άκρη και όσα δεν έχουν αγγλόφωνα προγράμματα, και εν τέλει κατέληξα με 4 επιλογές στα χέρια μου. Από αυτά τα πανεπιστήμια που έμειναν, μόνο το ένα είναι δημόσιο, το SNU, και διαθέτει, εκτός από μια καλή θέση σε παγκόσμια κατάταξη του 2000κάτι, και υπέροχες δελεαστικότατες εστίες. Ξέρετε, από αυτές που φανταζόμαστε στα πιο ιδανικά όνειρα μας... Τα υπόλοιπα 3 πανεπιστήμια, είναι μεν ιδιωτικά αλλά άρτια οργανωμένα και με εντυπωσιακά ευρύ φάσμα κατευθύνσεων όπως και τα δημόσια τους, plus το ένα μάλιστα, το Hanyang, διαθέτει τέτοιο όνομα που φαντάζομαι ότι ανταγωνίζεται εύκολα το κρατικό (οταν διαβάζεις εκφράσεις του τύπου "prestigious name" στη wikipedia, ε, πως να το κάνουμε, εντυπωσιάζεσαι :Ρ).

Κτίριο του Koolhaas στο SNU, χιχι!

Για ένα παιδί σαν εμένα που μεγάλωσα αντιπαθώντας φρικτά την ιδιωτική εκπαίδευση, είναι κάπως ενοχλητική η ιδέα να φοιτήσω σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο, ακόμα και σε μια χώρα τόσο μακρινή, με τόσο διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Είναι βέβαιο ότι αν -λέμε τώρα- με δέχονταν και στα δύο, θα διάλεγα χωρίς καμία σκέψη το δημόσιο. Αλλά ναι, για να είμαι ειλικρινής, θα ήμουν κάτι παραπάνω από ευτυχής αν με δέχονταν και στη δεύτερη μου επιλογή! Θα ψωνιζόμουν μάλιστα τόσο, που θα μιλούσα μόνο για αυτό και θα σας έσπαγα τα νεύρα συνεχώς.

Σήμερα λοιπόν έμαθα πολλά πράγματα. Έκανα και μια λίστα με τα πανεπιστήμια, με τα υπέρ και τα κατά τους, με πληροφορίες για τα δίδακτρα, τις αιτήσεις, τα προαπαιτούμενα για ξένες γλώσσες (έληξε το IELTS μου γαμώτο, και θα ξαναδίνω... και από κορεάτικα δυστυχώς δεν έχω να επιδείξω κάποιο δίπλωμα ακόμα φυσικά!), τις εστίες, τα deadlines, κλπ κλπ. Έκανα όλη αυτή τη δουλειά, και ήταν σαν να την κάνω για κάποιον ξένο... Δεν συγκινήθηκα, δεν ζορίστηκα, δεν έχασα τον έλεγχο από τη χαρά μου, γιατί πολύ απλά δε μπορώ ακόμα να το πιστέψω ότι μπορεί να γίνει! Και αν δεν πάρω την υποτροφία? Οκ, θέλω να πιστεύω ότι θα την πάρω, αλλά ακόμα και αν αυτό δεν γίνει, ξέρω πλέον ότι μπορώ να καλύψω τα έξοδα μου! Πράγμα για το οποίο δεν είχα ιδέα στο παρελθόν!

Ποδηλατοδρομάκια δίπλα στον παραπόταμο του Han!

Καθώς έπλενα τη μούρη μου για να πάω για ύπνο, με κοίταξα στον καθρέφτη. Με κοίταξα και συνειδητοποίησα πόσο μοιάζω με παιδί. Που θα πάω θέε μου???!!! ΧΑΑ! Με φαντάζεσαι ρε, με φαντάζεσαι?!! Χαχα!! Εκεί πέρα, τόσο μακριά και για τόσο πολύ, μόνη μου να προσπαθώ να συνεννοηθώ με τα χίλια ζόρια και να γυρνάω στο σπιτάκι μου αργά το βράδυ, ξεθεωμένη από άλλη μια μέρα σε μια πόλη 15 εκατομμυρίων, να πέφτω στο κρεβάτι και να μην έχω κανέναν από την Ελλάδα να πω πως πέρασα, αλλά να ξέρω ότι τα κατάφερα και αυτό να αρκεί για όλα!! Να έχω αγοράσει και ένα ποδήλατο για να τρέχω πέρα δώθε δίπλα από τον ποταμό Han, σε αυτά τα υπέροχα παραλιακά μονοπάτια! Εκείνη την ώρα κατάλαβα για άλλη μια φορά το πόσο πρέπει να το καταφέρω αυτό και το πόσο στο χέρι μου είναι όλα! Δεν πρέπει πλέον να ξαναχάσω το σημάδι του στόχου μου, ούτε για ένα λεπτό. Και ξέρω ότι οι επιλογές μου είναι σωστές, έκανα καλά που αντάλλαξα την Ιαπωνία με την Κορέα πριν από καιρό, γιατί όσο και αν αγαπώ περισσότερο -ως τώρα- την πρώτη χώρα, η επίλογη της δεύτερης θα κάνει το όνειρο μου του να ζήσω στην Ασία πραγματικότητα. Και θα την πάρω την πουτάνα την υπότροφια!! Θα κάνω ότι μπορώ και κανείς πια δεν θα μπορέσει να με αποθαρρύνει!

Η γη της επαγγελίας δεν υπάρχει. Δεν είναι ένα μέρος υπαρκτό, αλλά ένα σημείο προσωπικά επιλεγμένο από τον καθένα μας. Ακόμα καλύτερα, είναι μια σειρά σημείων που διαδέχεται το ένα το άλλο, κάθε φορά που φτάνουμε σε κάποιο. Η δυστυχία η δικιά μου εγκειται στο να έχει σπάσει αυτή η αλυσίδα, και δυστυχώς εμένα μου σπάει συχνά. Τώρα όμως την κρατώ στα χέρια μου και είναι όσο πραγματική όσο εσύ και εγώ, και δεν την αφήνω ο κόσμος να έρθει ανάποδα.

Και τώρα ειδικά, που ο στόχος μοιάζει παλούκι, τώρα είναι που νιώθω περισσότερη φτιαγμένη και κουρδισμένη από ποτέ. Αυτό είναι μια μορφή ευτυχίας. Και απορώ -κάπως υπεροπτικά πάλι- πως γίνεται να μην επιθυμούν και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι το άγνωστο? Πως είναι δυνατόν να μην κυνηγάς το δύσκολο? Πως είναι δυνατόν να μην σε φτιάχνει το να το κυνηγάς και να μην τοποθετείς πάντα τον επόμενο στόχο πιο μακριά και ψηλά από ότι τον προηγούμενο?

Η Κορέα μπορεί να μη μου φερθεί όσο καλά όσο θα ήθελα, ή να με απογοητεύσει. Αποφεύγω να εξιδανικεύω καταστάσεις και μου φαίνεται γελοίο να γενικολογήσω για μια χώρα στην οποία στην τελική δεν έχω πάει ποτέ! Όμως τώρα είναι το σημείο φυγής μου, το κέντρο εστίασης, η χώρα της επαγγελίας, πες το όπως θες! Αλλά πες το με μια δόση χιούμορ :]

Cheonggye! Κεντρική Seoul!

Ready for a funeral? Nope, not yet.

Σε πιο χαρούμενες φάσεις??

Μέρες τώρα διχάζομαι στο κατά πόσο θα έπρεπε να γράψω αυτό το post, για τη δομή και το περιεχόμενο του. Τελικά, το γράφω αυτή τη στιγμή, αν και έχω τεράστιους ενδοιασμούς σχετικά με το αν είναι σκόπιμο κάποιος να δημοσιοποιεί πιο προσωπικά θέματα. Αλλά who cares στην τελική, δεν γράφω και στη Daily mail... Λοιπόν..

Πριν από μια βδομάδα περίπου, ήρθε και με χτύπησε με φόρα και εντελώς ξαφνικά, μια ιδέα: ότι δεν είμαι χαρούμενη. Είχα να αναρωτηθώ για κάτι τέτοιο εδώ και χρόνια! Με χτύπησε μάλιστα τόσο αποτελεσματικά που αφού το επεξεργάστηκα μπόλικο, με έπεισε. Τα δεδομένα που έχω στα χέρια μου βοήθησαν στη διεξαγωγή του συμπεράσματος: δεν έχω δουλειά, εδώ και ένα μήνα δεν ψάχνω καν πια για δουλειά, έχω χάσει τη φρεσκάδα της αρχής εντελώς και χωρίς να το καταλάβω.  Από το τέλος του καλοκαιριού, και όσο διαρκεί αυτή η περίοδος αναζήτησης εργασίας, βγαίνω σαν πούστης. Βγαίνω σαν πούστης και πίνω και καπνίζω πολύ περισσότερο από όσο νομίζω και το πιο βασικό απ'όλα, δεν κοιμάμαι ΚΑΘΟΛΟΥ φυσιολογικά, Κάποτε πίστευα ότι το να κοιμάμαι στις 4 είναι εξωφρενικό. Τώρα όμως κοιμάμαι στις 7. Κάποτε ξύπναγα στη 1, τώρα καμιά φορά στις 4. Καταντάει αηδία και αρρωστημένο, αλλά και πάλι το επόμενο βράδυ, δεν κλείνουν τα μάτια μου.

Παράλληλα, νιώθω πολύ περίεργα με τα ερωτικά μου. Αλλά θα το προσδιορίσω λίγο, γιατί άντε να καταλάβετε: υπάρχουν φάσεις στη ζωή όλων που δεν τραβάει το πράμα, δεν υπάρχει κίνηση, πως το λένε. Αυτό είναι μία λογική αν και δυσάρεστη κατάσταση που όμως λύνεται σχετικά εύκολα. Έτσι πιστεύω εγώ. Τώρα, εγώ δεν μιλάω για μια τέτοια κατάσταση. You gotta have action to be the main attraction σαφώς, αλλά στην περίπτωση μου είναι πιο πολύ there is plenty of action, but no real attraction. (Το ίδιο στην κοινωνική μου ζωή: πολύς κόσμος αλλά λίγοι που θέλω πραγματικά να κάνω παρέα.) Και το βασικότερο σημείο του προβλήματος είναι ότι υπάρχουν κάποιοι που με ελκύουν πολύ, αλλά αν δεν ξέρεις τι θες από την ίδια σου τη ζωή, πως θα δώσεις στον άλλο να καταλάβει τι θες από εκείνον? Είναι σαν κάθε φορά που γνώριζα κάποιον -εδώ και κάνα χρόνο- να ανέπτυσσα ένα pattern συμπεριφοράς standar επιλογών. Το αποτέλεσμα είναι ότι έκανα βασικά σεξ και όχι παρέα και βαρέθηκα, διότι είμαι 26 και όχι 20, και ο ενθουσιασμός πλέον μετά από αρπαχτές δεν κρατάει ούτε καν μέχρι την παραεπόμενη μέρα.  Ίσως και να βαρέθηκα το εντελώς single που πριν τόσο μου είχε λείψει.

Κάπου εκεί έξω, ανάμεσα στα κτίρια, υπάρχει ένας γαμάτος τύπος και μια υπεργαμάτη δουλειά with my name on it, αλλά όσο και αν το γνωρίζω, συμπεριφέρομαι σαν να το αγνοώ και συμβιβάζομαι με δουλειές του ποδαριού και αδιάφορους ή αντιπαθείς αρσενικούς. Αλλά τέρμα, δεν έχω άλλο χρόνο!

Εδώ να τονίσω ότι ποτέ δεν είναι όλα άχρηστα σε μια φαινομενικά άχρηστη περίοδο της ζωής μας. Θα φάτε τα μούτρα σας και θα βαρεθείτε για να μάθετε πως να μην τα τρώτε και πως να περνάτε πραγματικά καλά. Εμένα όλη αυτή η κραιπάλη και η μη παραγωγική φάση ίσως να με έκανε να καταλάβω για το τι πρέπει να πολεμήσω. Τώρα, στην πράξη θα φανεί αν θα αρχίσω ξανά να διεκδικώ όσα θέλω πραγματικά πολύ. Plus, σε αυτό το διάστημα, γνώρισα και κάτι απίστευτες περιπτώσεις στην πορεία που τους έκανα φίλους μου, και έκανα και 5 μαλακίες ακόμα για να έχω να λέω σε αυτά τα δυσμοιρα εγγόνια :) Πραγματικά, αυτά τα παιδιά και τα εγγόνια μου, τα λυπάμαι από τώρα, αλλά αυτό θα το αναλύσω κάποια άλλη στιγμή!!

Και κάτι τελευταίο: κάποτε ένας  ελαφρώς γελοίος πλην συμπαθητικός τυπάκος, προφανώς ζορισμένος εκείνη την περίοδο, μου είχε πει ότι ποσοστό σημασίας στη ζωή του για να είναι ευτυχισμένος, θα έδινε ένα 70% στα επαγγελματικά και 30% σε όλα τα υπόλοιπα. Τον είχα θεωρήσει θλιβερό και ψυχρό, και είχα υποστηρίξει με πάθος ότι για μένα αντιθέτως, η κοινωνική μου ζωή και ψυχαγωγία θα μέτραγε 70% και η εργασία 30% με το ζόρι. Τώρα, αντιμετωπίζοντας αυτή την μούχλα που μου έχει προκαλέσει η απραξία και η αποχή από τα όνειρα μου, σκέφτομαι ότι ένα 50-50 με καλύπτει..

p.s.1 Σε καμιά βδομάδα θα είμαι ψυχολογικό περδίκι, να το θυμάστε. Με ξέρω καλά.
p.s.2 Αυτό το post δεν ελπίζει καθόλου σε comments, έχει γραφτεί για λόγους αποτοξίνωσης, για να υπάρχει σαν τεκμήριο ότι όλα ξεπερνιούνται και σαν υπενθύμιση ότι υποσχέθηκα να συνέλθω και να βγω από τη μούχλα.

Ο στόχος και ένα ποδήλατο - υπό την επιρροή του Bicycle film festival

Σήμερα, μέρα του δεύτερου γύρου των εκλογών, έιχα αποφασίσει από την ώρα που ξύπνησα ότι θα γράψω. Αλλά αρνούμαι κατηγορηματικά να μιλήσω για τις εκλογές. Δυστυχώς δεν με ενδιαφέρει καθόλου το να αναλύσω τις απόψεις μου επί του θέματος σε οποιονδήποτε, και κατηγορώ την υπεροψία μου για αυτό και την διανοουμενίστικη αντίληψη του εαυτού μου.. Πήγα και ψήφισα, αλλά ως εκεί. Έχω όμως άλλα να πω, με σιγουριά ότι θα είναι λιγότερο χιλιοειπωμένα απ'όσα θα μπορούσα να πω για τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα των ημερών, και ίσως πιο επίκαιρα επίσης, για ανθρώπους σαν και μένα που ψάχνουν να βρουν τι είναι αυτό που θα δώσει κατεύθυνση στη ζωή τους.

Στο Bmx fun jam, εγώ και η Ήρα ανάμεσα στα πόδια του Dani (?)

Χτες το απόγευμα, πήγα με την αδερφή μου στο Bmx Fun Jam, μέρος του Bicycle Film Festival, στο προαύλιο της Καλών Τεχνών. Το προαύλιο της σχολής δε θυμίζει σε τίποτα ακαδημαϊκό χώρο! Μιλάμε για ένα μεγαλούτσικο κομμάτι γης δίπλα στην Πειραιώς, με λίγα παρτέρια, κάποια δέντρα (μεταξύ αυτών 2 τόσο θλιβερούς φαλακρούς φοίνικες..) και φόντο κάποια σε ερειπωμένη κατάσταση, πανέμορφα κατά τ'άλλα νεοκλασικά κτίρια. Ο αρχιτέκτονας μέσα μου είχε φρικάρει στη θέα της εγκατάλειψης. Κοτζάμ καλών τεχνών, σκέφτηκα και για άλλη μια φορά ήθελα να κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο. Τόσο ωραία κτίρια και τα αφήνουν να σαπίζουν.  Τέλος πάντων, η αλήθεια είναι πως οι bmx-άδες λίγο νοιάζονται για το περιβάλλον στο οποίο θα γίνει κάποιο event, και μπορεί σε αυτούς να έμοιαζα και γραφική αν έλεγα όσα σκέφτομαι. Ίσως να μην τους νοιάζει καν το πόσο κόσμο θα μαζέψει, και αυτό δεν τους υποτιμά καθόλου. Αντιθέτως, είναι η πρακτική εφαρμογή του "όπου και αν είσαι, περνάς καλά, αρκεί να έχεις καλή παρέα" και ποιος μπορεί να αντισταθεί σε κάτι τέτοιο? Πάνω κάτω αυτό ήταν και το event: μια φιλική φάση για να δούμε τους γνωστούς μας, να βγάλουμε φωτογραφίες και να κάνουμε ποδήλατο

Αναρωτήθηκα γιατί τόση η λαχτάρα μου πια για το bmx και το skate. Αφού bmx δεν είχα ποτέ και ούτε θέλω να αποκτήσω ποτέ. Σιχαίνομαι να τα καβαλάω, μου σπάνε τόσο τα νεύρα και τις ελάχιστες φορές που χριεάστηκε να το κάνω, δεν είχα φρένα (κ εγώ δεν είμαι διατεθειμένη να αλλάζω παπούτσια κάθε δίμηνο λόγω τρύπιας σόλας όπως ο πρώην μου!), η σέλα (που 'ντάξει, ομολογουμένως άχρηστη στους bmx-άδες) ήταν όση η παλάμη μου χωρίς υπερβολή και τα γόνατα μου χτύπαγαν στο τιμόνι και πόναγαν από το βαθύ κάθισμα.. (έχω και τρίμετρες ποδάρες, τι να κάνουμε..). Λοιπόν, εκείνο το συγκεκριμένο ποδήλατο που με παίδεψε τόσο, ήταν και η χαριστική βολή στην ανύπαρκτη εμπειρία μου με bmx χαχα, έμεινα πιστή fan των mountain και αποδεδειγμένα φλώρος :P

Στην Πάτρα έκανα ποδήλατο συνέχεια. Πήγαινα σε όλες μου τις δουλειές με αυτό και έτρεχα πάνω κάτω μες την πόλη αποφεύγωντας μηχανάκια και αυτοκίνητα κάνωντας τρελά ζιγκ ζαγκ και περνώντας κόκκινα φανάρια, γεγονός που έκανε την αδερφή μου να κατατρομοκρατείται! Αυτό το ποδήλατο επίσης δεν έλεγε πολλά από φρένα, απλά και μόνο επειδή δεν ήταν ποτέ καλά και ενώ τα πείραζα κάθε τόσο, η φτηνοκατασκευή τους και η έλλειψη χρημάτων δεν μου επέτρεψε ποτέ να αισθάνομαι απόλυτα ασφαλής. Ε, αυτό ήταν που μου άρεσε πάντα! Εδώ στην Αθήνα όμως, ενώ έλεγα ότι θα συνεχίσω έτσι, τζίφος φίλοι μου. Από τότε που το έφερα εδώ το ποδηλατάκι μου δεν έχει βγει από το γκαράζ. Δεν είναι τόσο πιο επικίνδυνη η Αθήνα (έχετε δει πως οδηγάνε οι πατρινοί??). Αλλά οι αποστάσεις είναι μεγάλες και έιπαμε, δεν είμαι δα και 15χρονο αγόρι, δεν έχω τις αντοχές τους να οδηγάω τρία τέταρτα μες τις ανηφόρες και το έξτρα βρωμερό καυσαέριο για να φτάσω τελικά πτώμα και λουσμένη στον ιδρώτα στη δουλειά μου. Οπότε είπα θα πηγαίνω απλά βόλτες κάπου εξοχικά... ΚΑΠΟΥ ΕΞΟΧΙΚΑ?? αχχαχα! Δηλαδή ή θα οδηγάω 2 ώρες για να φτάσω στο "εξοχικά" ή θα το φορτώνω στο αμάξι σαν ηλίθια? Το δίλημμα δεν απαντήθηκε ποτέ, απλά δεν το επιχείρησα ποτέ.

Back to the subject όμως, γιατί ξέφυγα. Οι λόγοι που μ'αρέσουν τα bmx/skate events. Τα ποδήλατα, τα τρικς, το θέαμα, η ανεμελιά, οι αντροπαρέες, τα αγόρια όταν πετάνε, τα αγορια όταν πέφτουν, τα αγόρια όταν γελάνε που τους βγήκε καλά, η αγέλη, ο ανταγωνισμός, το στυλ (γελάω λίγο γιατί είναι τόσο κλισέ η φράση), η πόρωση, η εμμονή, η προσύλωση, η επίτευξη του στόχου, ο στόχος. Ο στόχος και μόνο φτάνει.

Δεν θα κρυφτώ πίσω από το δάχτυλο μου και να κρύψω το αυτονόητο: προφανώς και οι περισσότερες γκόμενες τρέχουν για τις αντροπαρέες και μαζί και εμείς. Αλλά είναι ουσιώδες να αντιλαμβάνεσαι τι σε συγκινεί και εμένα με συγκινεί η αγορίστικη προσύλωση τους στις φιγούρες τους, τόσο που εύχομαι για άλλη μια φορά να ήμουν αγόρι, να ήμουν αγόρι για να ξέρω πως είναι να πέφτεις και να μην πονάς γιατί θες να το προσπαθήσεις ξανά. Θυμάμαι λίγο πως ήταν, τότε που έτρεχα στα χαλάσματα με τις παρέες μας στη Σύρο. Όλοι αρσενικά και εγώ το μόνο κοριτσάκι να τους ακολουθώ αλαφιασμένη, να δυσκολεύομαι απίστευτα για να τους προλαβαίνω και να φτάνω στα άκρα για να τους εντυπωσιάσω, να τους αποδείξω ότι το φύλο μου δεν παίζει ρόλο και τα ματωμένα μου γόνατα το μαρτυρούσαν. Θυμάμαι τα παραπάνω σαν στιγμές απίστευτης και απόλυτης ευτυχίας. Τώρα, οι παιδικοί μου φίλοι είναι ο ένας παντρεμένος με παιδί, ο άλλος ναυτικός, ο άλλος όσο καλό παιδί και αν είναι δεν μας ενώνει πια τίποτα..

Με τον Guy στο Level, Brighton

Μετά, ήρθε ο Guy (να γράψω ένα τέτοιο αρθράκι χωρίς να τον αναφέρω θα ήταν μεγάλη αδικία), και βάλθηκε να μου εμφυσήσει αγάπη για το bmx με τη σειρά του, και για το skate και το πέτυχε. Η Αγγλία άλλωστε είναι ακόμα σαν ένα καζάνι που βράζει σχετικά με το θέμα, σε σχέση με την Ελλάδα. Ο τελευταίος loser skater wannabe θα έχει σπίτι του κανα δυο longboards, σίγουρα ένα bmx και ίσως καποιο mountain. Ο καημένος ο φίλος μου προσπάθησε να με μάθει να κρουζάρω (δεν είχα ξανανέβει σε skate), φιλότιμες προσπάθειες που θα κατέληγαν περισσότερο επιτυχείς αν με εμπιστευόταν περισσότερο και με αγαπούσε λιγότερο ώστε να με αφήνει να τρώω τα μούτρα μου αντί να τρέχει δίπλα μου και να με γλυτώνει από τις πτώσεις! Αλλά νιώθω πραγματικά περήφανη που αν μη τι άλλο έμαθα να σταματάω οικειοθελώς...

Στη συνέχεια, κάποια από τα παιδιά μας σφύριξαν ότι θα συνέχιζαν στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, όπου θα γινόταν η προβολή του video της Gutless Bmx στα πλαίσια του Bicycle Film Festival. Τρέξαμε σύσσωμο το fun jam τελικά, στο 206 της Πειραιώς και βολευτήκαμε στο αμφιθέατρο του ιδρύματος, όπου και σε εορταστικό κλίμα (:P) παρακολουθήσαμε τις μικρού μήκους ταινίες των 19:00, το δεκαεπτάλεπτο Gutlessbmx project vol2 video και εν τέλει, το εντυπωσιακό The Βirth of Βig Αir για τη ζωή και την καριέρα του "θεόμουρλου" Mat Hoffman. Ok, το είχα ακουστά το όνομα και δεν είναι και δύσκολο γιατί λίγο πολύ όποιος ασχολείται έστω και λίγο με bmx, ακόμα και αν ασχολούνται μόνο οι φίλοι του, είναι αδύνατο να μην το έχει πάρει το αυτί του. Ήξερα λοιπόν ότι έχει εφεύρει ο κύριος Hoffman ένα σωρό πανδύσκολες φιγούρες, όπως το 900 και το flair, και αυτό από μόνο του μου ήταν αρκετό για να αποδέχομαι την αξία του στο χώρο. Όμως όσα δεν ήξερα με τάραξαν περισσότερο. Διότι ο Hoffman είχε εκτός από πολύ ιδιαίτερες ικανότητες στο άθλημα, και ένα πολύ ενδιαφέροντα συνδυασμό χαρακτήρα και μυαλού: τεράστια επιμονή, υπέρμετρη αισιοδοξία, απόλυτη προσύλωση, όραμα και βέβαια το πιο σημαντικό, μικρή συναίσθηση του κινδύνου, ή τέλος πάντων αδιαφορία για τον κίνδυνο. Το αποτέλεσμα είναι ότι όπως πολλοί άλλοι σε άλλους τομείς, αφοσιώθηκε πλήρως στην εμμονή του για υψηλότερα άλματα, και προσπάθησε να το πετύχει με ποικίλους τρόπους, όπως τερατώδεις ράμπες αυτοσχέδιας κατασκευής (μιλάμε πάντα για τα '90s), με τη βοήθεια μηχανής που τον έσερνε και αύξανε κατά πολύ την ταχύτητα του, δοκίμασε ακόμα και την ενσωμάτωση μηχανής μοτοσυκλέτας πάνω στο σκελετό του bmx! Και τα κατάφερε, λίγο πολύ μόνος του, χωρίς τους χορηγούς στους οποίους έχουμε συνηθίσει σήμερα, και χωρίς τα απαραίτητα μέσα, να φτάσει ψηλότερα από ποτέ μέχρι τότε. Αλλά στην πορεία κόντεψε ουσιαστικά να σκοτωθεί, τραυματίστηκε αμέτρητες φορές και έφτασε την οικογένεια του στα όρια των αντοχών της.

Αν υπάρχει μια ιδέα που να με εντυπωσιάζει, να με παρασύρει αλλά και να με τρομοκρατεί τόσο, είναι η εμμονή. Προσύλωση στο στόχο ονομάζουμε κάτι όσο παραμένει θετικό υποθέτω, και είναι πάντα κάτι που σε βελτιώνει. Η εμμονή έχει πάντα αρνητική χροιά γιατί αγγίζει την ψύχωση και έρχεται σε αντίθεση με την κοινά αποδεκτή ιδέα ότι ποικιλία ενδιαφερόντων σημαίνει υγεία, φυσική και πνευματική. Πότε λοιπόν το ένα γίνεται το άλλο? Αν κάποιος φτάνει στο σημείο να μην ενδιαφέρεται πλέον αρκετά για την φυσική του υπόσταση π.χ., και για το αν θα αφήσει πίσω μια οικογένεια που αγαπά πραγματικά (γιατί αν δεν την αγαπά, να το καταλάβω), δεν έχει φτάσει στην εμμονή? Πως μπορείς όμως να σταματήσεις κάποιον που έχει όραμα, όσο "εμμονικό" και αν είναι αυτό? Και "πρέπει" να τον σταματήσεις? Έχεις το δικαίωμα άραγε, ακόμα και αν είσαι ο/η αγάπη, μάνα/πατέρας, παιδί του? Αν εγώ άρχιζα να γράφω μανιακά, επί μέρες χωρίς σταματημό, παρά για λίγο ύπνο και τουαλέτα, δεν θα έτρεχες να με φροντίσεις, να με ταίσεις με το ζόρι και να με παρασύρεις με κάτι άλλο ώστε να ξεκουραστώ για λίγο? Εγώ? Εγώ δεν θα έκανα άραγε το ίδιο?

Κι όμως κάτι μέσα μου μου ουρλιάζει ότι τέτοιοι άνθρωποι δεν πρέπει να αποδέχονται όρια από άλλους. Μπορεί να μιλάει η ψυχρή μου αντιμετώπιση αφού δεν πρόκειται για φίλο μου που σκάει με το κεφάλι με απίστευτο κρότο από τα 10 και βάλε μέτρα, αλλά νιώθω ότι μόνο έτσι προχωράνε κάποια πράγματα. Αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι τρελοί να σέρνουν ένα καράβι το οποίο εμείς αρκούμαστε να χαζεύουμε από μακριά, δεν θα είχαμε κουνηθεί τώρα ούτε 1 μέτρο. Και αν τους στοιχίσει? Φαντάζομαι θα είναι τουλάχιστον επιλογή τους και θα φύγουν με κάποια σιγουριά. Casualties? Χοντρό. Στα μάτια μου, η γυναίκα και ο κολλητός του Hoffman ήταν οι τραγικοί αφανείς ήρωες.