Καλόγρια - Η υπέροχη φύση της και τα υπέροχα πάρτυ μας!

Στο δάσος της Καλόγριας - χειμώνας 2011

Η παραλία της Καλόγριας και το δάσος της Στροφιλιάς είναι μέρη άρρηκτα συνδεδεμένα με την φοιτητική μου ζωή στην Πάτρα και ένας λόγος που λατρεύω την Πελοπόννησο. Έχω μια μανία γενικά με τη φύση και τις άγριες περιοχές, η αδερφή μου με λέει με κάποια ενόχληση "παιδί της ζούγκλας" λόγω των κολλημάτων μου με τα σκαρφαλώματα και τις ντετεκτιβικές παρακολουθήσεις ζώων και πετούμενων μες τα δάση... Στην Πάτρα είχα τη δυνατότητα να παίρνω το αυτοκίνητο μια στο τόσο και να τρέχω από 'δω και από 'κει, και σε λίγο χρόνο να βρίσκομαι ανάμεσα σε οργιώδη βλάστηση, πράγμα που μου λείπει πολύ στην Αθήνα. Η Καλόγρια ήταν από τους πολύ στάνταρ προορισμούς μου, χειμώνα καλοκαίρι. Η περιοχή απέχει περίπου μισή ώρα από την Πάτρα. Παίρνεις την εθνική Πατρών-Πύργου μέχρι μια έξοδο προς Άραξο, όπου υπάρχει και μια μικρή ταμπέλα που λέει Λάππα και Καλόγρια μαζί με όλα τα άλλα μέρη. (Προσοχή: δεν χρειάζεται να στρίψεις στην προηγούμενη έξοδο που είναι για Άραξο, αλλά και Ράχη, Σαγαίικα) Από εκεί, φτάνεις στο χωριό Λάππας ακολουθώντας το δρόμο και πρέπει να στρίψεις δεξιά για να περάσεις τις γραμμές του τρένου και να κατευθυνθείς προς Μετόχι και Καλόγρια. Στην πρώτη διασταύρωση πριν το Μετόχι, παίρνεις τον αριστερό δρόμο και σιγά σιγά μπαίνεις στην αγαπημένη μου περιοχή.

Τα λιβάδια - άνοιξη 2008

Ο δρόμος προς την Καλόγρια, το κομμάτι με τα λιβάδια.

Θα διασχίσεις λιβάδια για βοσκή όπου το καλοκαίρι θα δεις αγελάδες ελεύθερες και κοπάδια προβάτων. Το νου σου γιατί βγαίνουν στο δρόμο συνέχεια, μη σκοτώσεις κάνα ζωντανό και το πληρώνεις. Τα ίδια λιβάδια είναι πλημμυρισμένα το χειμώνα που ανεβαίνει η στάθμη των νερών, σαν έλη γεμάτα ζωή. Υπάρχουν σημεία που τα βατράχια κάνουν εκκωφαντικό θόρυβο. Ο δρόμος έχει τότε νερό δεξιά και αριστερά, μέχρι που φτάνεις μετά από λίγο στην πρώτη μεγάλη στροφή του δρόμου προς τα δεξιά και θα δεις το δάσος. Στα αριστερά σου υπάρχουν έλη και βαλτώδεις εκτάσεις, ανάλογα με την εποχή του χρόνου. Στα δεξία, ακόμα βοσκοτόπια και καλύβες, που και που μικρά τσοπανόσκυλα που σε κοιτάνε καχύποπτα. Το δάσος είναι μπροστά και σε υποδέχεται μεγαλοπρεπές. Τα δέντρα είναι πολύ εντυπωσιακά καθώς πρόκειται για κουκουναριές σε σχήμα ομπρέλας, πανύψηλες και καταπράσινες. Ο δρόμος ξετυλίγεται όλο στροφούλες ανάμεσα τους και περνάς σημεία όπου το δάσος είναι πυκνό, αλλά και ξέφωτα. Πραγματικά, το καλοκαίρι, η δροσιά που προσφέρει αυτό το σημείο της διαδρομής με τις κουκουναριές, αξίζει όλο τον καύσωνα που έχεις φάει στην εθνική από Πάτρα!

Οι κουκουναριές στο δάσος Στροφυλιάς - καλοκαίρι 2006

Τα Μαύρα Βουνά - καλοκαίρι 2007

Σταδιακά, στην αριστερή πλευρά εμφανίζεται η λίμνοθάλασσα Προκόπου. Πρόκειται για ένα κομμάτι μόνιμα καλυμμένο από νερό, με καλαμιέςς και βούρλα, στο οποίο θα δεις πάντα κοπάδια πουλιών, ακόμα και το καλοκαίρι που περνάνε συχνά αυτοκίνητα και τουρίστες. Στα βορειοδυτικά της λίμνης υπάρχουν τα απότομα Μαύρα βουνά που χωρίζουν την περιοχή της Στροφυλιάς και της Καλόγριας από τον Άραξο και το Γιαννισκάρι, μια άλλη συγκλονιστική και λιγότερο τουριστική παραλία, γιατί προσεγγίζεται μόνο από χωματόδρομο από ένα σημείο και έπειτα.

Τα έλη απέναντι από την λιμνοθάλασσα - χειμώνας 2011

Σε ένα σημείο δίπλα από το δρόμο θα δεις καλύβες που κάποτε λειτουργούσαν σαν μονάδες εθελοντικού τουρισμού. Εκεί υπάρχει ένα παρατηρητήριο από το οποίο μπορείς να χαζέψεις τη λίμνη και να δεις τα πουλιά καλύτερα αν έχεις κυάλια. Επίσης, από τα καλυβάκια ξεκινάνε και διαδρομές παράλληλα με τη λίμνη, με υπερυψωμένους ξύλινους διαδρόμους των οποίων τη χρήση δεν αντιλαμβάνεσαι το καλοκαίρι, αλλά είναι προφανείς το χειμώνα: όταν ανεβαίνει η στάθμη του νερού, χωρίς του διαδρόμους θα έκανες μπάνιο αντί για βόλτα.

Αγελάδες ελευθέρας βοσκής - χειμώνας 2011

Από την άλλη πλευρά του δρόμου, και προς τον κύριο όγκο του δάσους, θα βρεις που και που χωματόδρομους που το διασχίζουν και φτάνουν ως τη θάλασσα. Θα βρεις εκπληκτικά ξέφωτα, και το χειμώνα, έλη και μεγάλους βαθείς λάκους με νερό σε μέγεθος σπιτιού. Εδώ το δάσος είναι λίγο πιο άγριο και βόσκουν αγελάδες τις οποίες θα ακούσεις από μακρυά, από τις κουδούνες τους. Οι περισσότεροι χωματόδρομοι πλημμυρίζουν σε διάφορα σημεία το χειμώνα, οπότε να τσεκάρεις πάντα τι παίζει μετά πριν προχωρήσεις, ειδικά αν δεν έχεις τζιπ. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορείς να περάσεις ακόμα και χωρίς τετρακίνηση, γιατί οι λακούβες είναι αβαθείς και έχουν βότσαλα στον πάτο, και όχι λάσπη. Το χειμώνα θα βρεις και εδώ κοπάδια ακόμα και γερανών. Το καλοκαίρι, θα συναντήσεις λιγότερα αυτοκίνητα να χρησιμοποιούν αυτούς τους χωματόδρομους για να βγουν στην παραλία, απ' ότι στο τέρμα της παραλίας που πηγαίνουν οι περισσότεροι και γίνεται το σώσε, όχι μόνο στο παρκάρισμα, αλλά ακόμα και για να καταφέρεις να φύγεις, αφού ο μονόδρομος με τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, γίνεται μία λωρίδα...

Το αγαπημένο μου ξέφωτο - χειμώνας 2011

Το γεφυράκι στο ποτάμι δίπλα από την παραλία - καλοκαίρι 2009

Στο τέρμα του κεντρικού μας δρόμου, περνάς ένα γεφυράκι και πας αριστερά προς την παραλία, περνώντας διάφορα ξενοδοχεία στην πορεία και πηγαίνωντας παράλληλα με ένα ποτάμι. Φτάνεις στην παραλία εκεί που χύνεται το ποτάμι στη θάλασσα και έχεις δύο επιλογές: ή να περάσεις με τα πόδια ένα γεφυράκι και να στρατοπαιδεύσεις στην πιο φασαριόζικη πλευρά (ενδείκνεται σε φοιτηταριό που καραδοκεί για λεία) ή να συνεχίσεις να πηγαίνεις δεξιά μέχρι το parking και με τα πόδια μπορείς από εκεί να φτάσεις ως τη μία άκρη της ατέλειωτης παραλίας (πιο ζευγαρακίστικες, χιπιτζιλέ και οικογενειακές καταστάσεις).

Στην κορυφή του αμμόλοφου

Στο τέρμα της παράλιας υπάρχει άλλο ένα θαύμα της Καλόγριας: ο τεράστιος αμμόλοφος! Τον βλέπεις από μακρυά και δεν συγκρίνεται σε καμία περίπτωση με τους μικρότερους αμμόλοφους στη βάση του. Αυτός ο γίγαντας φτάνει μέχρι τη μέση του λόφου, είναι λες και η άμμος ανέβηκε στο βουνό. Ξέρεις ότι πρέπει να ανέβεις! Όλοι ασχολούνται με τον αμμόλοφο: κάποιοι προσπαθούν να τον ανέβουν τρέχοντας (δεν παίζει..), άλλοι κουτρουβαλάνε κάτω βαρελάκια και γίνονται κώλος, άλλοι απλά αράζουν στην κορυφή και χαζεύουν τη θέα, κάποιοι τολμηροί έχω αποδείξεις ότι προσπαθούν να τον ανεβούν με τζιπ, και κάποιοι χαριτωμένοι σκαρφαλώνουν στην κορυφή και χώνονται στους θάμνους εκεί πάνω για να πάνε τουαλέτα ή να κάνουν σεξ ανενόχλητοι. Έχει το χαβαλέ του όπως και να 'χει!

Ο αμμόλοφος!! - καλοκαίρι 2007

Όταν πήγαινα λοιπόν -χμ- τρίτο (?) έτος, κάποιοι από την παρέα μας πέταξαν την ιδέα για beach party.. που αλλού? Στην Καλόγρια βέβαια! Μα είναι τόσο μακρυά.. Πως θα φέρουμε όλα τα πράγματα? Θα βρούμε αμάξια, όσοι έχουμε και βλέπουμε. Μουσική? Θα κουβαλήσουμε υπολογιστή και ηχεία! Ρεύμα καλέ? Θα φέρουμε γεννήτρια ρε!!!! Έχει ένας τύπος από τους ηλεκτρολόγους (αν θυμάμαι καλά)! Και φως? Πυρσούς και φωτιές! Θα κουβαλήσουμε και όλοι ποτά και θα φωνάξουμε όλο το πανεπιστήμιο!!!!

Και έτσι έγινε το πρώτο beach party στην Καλόγρια! Ήταν απίστευτη επιτυχία! Ήρθε άπειρος κόσμος, εκεί που νομίζαμε ότι θα είμαστε μόνο καμιά πενηνταριά, περάσανε τουλάχιστον 300 άτομα! Χαμός! Η γεννήτρια έτρωγε βενζίνη και σβήναν όλα αν δεν την είχαμε καλοταισμένη. Για τουαλέτες τρέχαμε στους αμμόλοφους τους χαμηλούς με τα κινητά για φακό και προσέχωντας να μην κατουρήσουμε κάναν άλλο χριστιανό στη βιασύνη! Ο μεγάλος αμμόλοφος ήταν το φόντο μας, και όλοι ανέβαιναν μέχρι πάνω έστω για μια φορά. Άξιζε να δεις το πάρτυ από ψηλά. Ένα σωρό κόσμος έκανε βραδινό μπανάκι και μετά στέγνωνε στις φωτιές και άλλοι χόρευαν σαν μανιασμένοι. Ήταν η απόλυτη επιτυχία!

Τόσο που το ξαναοργανώσαμε και τις 3 επόμενες χρονιές! Μάλιστα σιγά σιγά έφυγε από τον έλεγχο της ευρύτερης παρέας μας, πέρασε στα χέρια άλλων, άρχισε να έρχεται και κόσμος από τα ΤΕΙ και άλλοι πατρινοί, και να έχουμε 3 dj και 4 κάθε φορά, και ένα σωρό άσχετους που έκανα τα ζογκλερικά τους! Πραγματικά πιστεύω ότι ήταν μια από τις καλύτερες ιδέες της οποίας έτυχε να βρίσκομαι μπροστά, στη γέννηση της.

Άντε να βγάλεις φωτογραφίες της προκοπής σε beach party :Ρ - καλοκαίρι 2007

Μερικά από τα σκηνικά που δεν θα ξεχάσω ποτέ και έχουν σχέση με τα beach party αυτά, είναι καταρχάς οι οργανώσεις τους. Την πρώτη φορά, ο Κώστας που έβαζε τον υπολογιστή χρειαζόταν ένα πληκτρολόγιο και ενώ είχαμε ξεκινήσει, γυρίσαμε πίσω να φέρουμε μιας φίλης μου. Όταν το πήρε πίσω είχε τόση άμμο όσο είχε το μαγιό σου όταν ήσουν μπόμπιρας και σερνόσουν στα ρηχά. Στο δρόμο θυμήθηκαν να μας πουν ότι χρειαζόμαστε και άλλα παγάκια και τα αγοράσαμε τελικά από ένα βενζινάδικο της εθνικής. Μια άλλη φορά, γυρίζοντας γύρω στις 4 το πρωί, μόλις είχαμε βγει από το δάσος που έμοιαζε τόσο άγριο τη νύχτα, και πλησιάζωντας τα έλη, πέσαμε πάνω στην ομίχλη! Έμοιαζε να κινείται σαν αμέτρητα φαντάσματα, ένα τοπίο από καπνό σε psychedelic σχήματα! Ήταν τόσο όμορφο που έκανα αναστροφή και ξαναπεράσαμε. Καλά καλά δεν έβλεπα που οδηγάω, αλλά ήταν σαγηνευτικό, σαν να ήμασταν σε επαφή με κάτι θεϊκό. Άλλες φορές ξεμέναμε από βενζίνη για τη γεννήτρια και το πάρτυ σταμάταγε μέχρι κάποιος να φέρει από το κοντινότερο ανοιχτό βενζινάδικο, βάλε μισή ώρα αναμονή. Μια άλλη φορά, έφευγα από εκεί με την αυγούλα, περιμένωντας να ξεμεθύσω και να καθαρίσουμε κιόλας, και κοίταζα τους αμμόλοφους γεμάτους πατημασιές και σκούρες κηλίδες από τη χρήση της βραδιάς: ήταν σαν να τους είχε κατουρήσει λόχος ολόκληρος, εντελώς πουά! Άλλη καλή ανάμνηση είναι ο τρελός μανιακός μου χορός, όταν τύφλα και ξυπόλητη, έχασα τα λογικά μου όταν έβαλε το killing in the name, που τότε δεν ήταν τόσο χιλιοπαιγμένο. Πρέπει να έριξα μπύρα παντού.. Κάποτε γνώρισα και έναν τύπο, δεν θυμάμαι πως το λέγαν, που είχε πάει Βενεζουέλα και μου έλεγε ιστορίες και τον κρυφοζήλευα γιατί ακόμα δεν είχα πάει Κούβα που ήθελα. Κάποτε, είδα ένα φίλο μου μες τον πανικό της μουσικής, να περπατάει στα αβαθή νερά, μέχρι πολύ μέσα στη θάλασσα με τα ρούχα, και ήξερα ότι πήγε εκεί να απομονωθεί γιατί η πρώην του ήταν με άλλον στο πάρτυ. Τον θυμάμαι ακόμα να περπατάει προς τα μέσα και να βλέπω μόνο την πλάτη του, αλλά να είμαι σίγουρη ότι κλαίει. Τόσες πολλές παρέες, τόσοι γνωστοί, να τρέχω από πηγαδάκι σε πηγαδάκι πάνω στην άμμο, αλλού να πατάς και αλλού να βρίσκεσαι μες το μεθύσι και να πέφτεις με τα μούτρα στην άμμο και να πέφτουν άλλοι από πάνω σου.. Ο φιλοξενούμενος μου, ο μεξικάνος Sasha, να αντιγράφει τις χορευτικές μου φιγούρες σαν παιδί και να αντιγράφει την απελπισία από το κάψιμο του χεριού μου, νομίζωντας ότι κάνω air guitar....χαχαχαχα!!  Ήταν ωραίες φάσεις αυτές και μετά ξέραμε ότι μας περίμενε το καλοκαίρι. Συνήθως, κάναμε και άλλο ένα πάρτυ το σεπτέμβρη μετά την εξεταστική, αν ο καιρός ήταν καλός.

Έτσι λοιπόν, τώρα που αφήναμε πια το σπίτι στην Πάτρα, εφόσον και η αδερφή μου είχε σχεδόν τελειώσει τις σπουδές της, δεν άντεξα να μην πάω στην Καλόγρια. Θα ήταν ασυγχώρητο. Πήγαμε στο δάσος, στη λίμνη, στην παραλία και στον αμμόλοφο, κάτσαμε εκεί όλη μέρα. Στην παραλία, ο βοριάς είχε πετάξει έξω τα κοχύλια από τη θάλασσα κατά χιλιάδες. Ήταν άπειρα, οπότε μάζευα μόνο τα πιο μεγάλα και εντυπωσιακά. Σκέφτηκα ότι το νερό με κάνει να λατρεύω αυτά τα μέρη. Ότι αγαπώ έχει σχέση με  τη θάλασσα. Είδαμε το ηλιοβασίλεμα και υποσχεθήκαμε η μία στην άλλη, να ξανάρθουμε εκέι, σε αυτό τον τόσο αγαπημένο τόπο.

Η θέα από ψηλά - καλοκαίρι 2007....

....και καλοκαίρι 2008!

Σαλόνικα vol.1 - Παγωμένη φωτιάααα!!

Μαλακιζόμαστε στο τρένο και η ώρα περνάει ευχάριστα!

Όταν πήγα να βγάλω τα εισητήρια για εμένα και το αδέρφι μου, στο σταθμό Λαρίσης, δέχτηκα μια επίθεση αναμνήσεων, και υπολογίζοντας με κάποια προσπάθεια, κατάλαβα ότι δεν είχα πατήσει το πόδι μου εκεί, εδώ και 5 χρόνια και 2 μήνες. Και φυσικά, ο ίδιος λόγος που με είχε φέρει και τότε, με έφερνε και τώρα στο σταθμό: η Θεσσαλονίκη! Waaahh! Μες το μυαλό μου, η Θεσσαλονίκη είναι κατι σαν θαύμα, κάτι σαν αποκάλυψη που κουβαλά φορτίο συγκινήσεων! Μου αρέσει τόσο πολύ χωρίς να βρίσκω τρόπο να το προσδιορίσω αντικειμενικά. Μου φαίνεται πάντα πανέμορφη και ας έχει ένα σωρό ασχήμιες και αυτή, μου φαίνεται ζωντανή και ανθρώπινη και σαν φλόγα, φλόγα τεράστια, με συγκινεί κάθε φορά όσο δεν λέει, με καταπίνει ολόκληρη, με απορροφά όπως άλλα μέρη πραγματικά αψεγάδιαστα και σίγουρα πιο όμορφα δεν κατάφεραν να με απορροφήσουν ποτέ! Λοιπόν, πιστεύω -και θα το θέσω λίγο απλοϊκά- ότι με έχει μαγέψει έτσι, γιατί την έχω συνδέσει με την περίφημη νεανική ξενοιασιά και γιατί εκεί έλαβαν χώρα κάποιες από τις πιο καταπληκτικές φοιτητικές μου extreme περιπέτειες. Η Θεσσαλονίκη είναι σαν την απόδειξη ότι περνούσα εξαιρετικά καλά τότε με τα παιδιά από την αρχιτεκτονική Πάτρας (πηγαίναμε όλοι μαζί, ένα τσούρμο φωνακλάδων τρελών που διέσχιζαν τη μισή Ελλάδα με τα ΚΤΕΛ και τα τρένα, απλά για να πάμε camping στο περιβόητο Ποσείδι ή για να πάμε στο πάρτυ του τάδε φίλου μας στη συμπρωτεύουσα!), που ξεκινάγαμε για μια μικρή εκδρομούλα 3 ημερών και τελικά γύρναγα πίσω μετά από 10 μέρες και μόνη μου καμιά φορά! Αυτή την πόλη τη φέρω σαν παράσημο ανδρείας και αν μεγάλωσα πια, ακόμα έτσι την βλέπω. Οπότε, προετοιμάστηκα να την ξεσκίσω όπως και τότε...

Α ρε Σαλόνικα, αγαπημένη!!

Όταν φτάσαμε, απογευματάκι, μετά από ένα -πάντα- ευχάριστο και uber excited ταξίδι με το τρένο, απλώσαμε το ποδαράκι μας στο αγαπημένο χώμα και μας κόπηκε η μαγκιά γιατί όπως το είχαμε διαβάσει ήδη και ξέραμε, η θερμοκρασία άγγιζε με το ζόρι τους 3oC.. Την Αθήνα την αφήσαμε με 23, υπόψιν!! Τρέξαμε έξω από το σταθμό σε έναν περιπτερά, τον οποίο λούσαμε με ερωτήσεις του τύπου "Και για πες μας, σε εσάς εδώ πόσο έχει το εισητήριο για το λεωφορείο? 60 λεπτά??! WOW!! Θα πάρω τέσσερα!" Ε, και με τη σειρά του μας άρχισε και αυτός, στην ηλικία μας άλλωστε, τα θεσσαλονικά πειράγματα και τις γαλιφιες που τόσο μου αρέσουν εδώ στο βορρά!!

Κρύοοοοο λέμεεεεε!!!! (αλήθεια, έτσι κυκλοφορούσαμε....)

Και τότε το σφράγισα και το πέρασα με χαρά στο καταστατικό, αυτό που θυμάμαι από παλιά και ας πέρασαν 5 χρόνια που δεν έχω πατήσει το πόδι μου εδώ πάνω: είναι οι άνθρωποι. Είναι οι άνθρωποι που κάνουν τη Θεσσαλονίκη, Σαλόνικα και μοναδική ανάμεσα στα μέρη που λατρεύω. Δεν με νοιάζει ποσώς ποιος συμφωνεί μαζί μου σε αυτό και δεν θα μπω σε διαδικασία συγκρίσεων για να αποδείξω το οτιδήποτε, ούτε θα γράψω άλλες τοπικιστικές μπούρδες, απλά θα πω ότι κάθε φορά που έρχομαι σε αυτή την πόλη, οι άνθρωποι της με σκλαβώνουν με την ευγένεια και την ανοιχτή τους καρδιά και με περιποιούνται, με προσέχουν, με διασκεδάζουν και μου φέρονται σαν να είμαι η κολλητή τους εδώ και χρόνια, ενώ πραγματικά είτε τους ξέρω ελάχιστα, είτε τους έχω μόλις γνωρίσει στην κυριολεξία. Και είναι και η μαγκιά τους, που είναι ήρεμη και συνειδητοποιημένη, ποτέ φασαριόζικη ή επιδεικτική, και με κάνει να φαντασιώνομαι εποχές παλιότερες, πως θα ήταν άραγε οι άντρες όταν οι γιαγιάδες μας έψαχναν για ταίρι? Εκτιμώ αυτούς τους πραγματικά αρσενικούς αλλά ήρεμους άντρες και αντιλαμβάνομαι γιατί σε κάνουν να φωλιάζεις μέσα σε μια ελαφρώς παλιομοδίτικη φούσκα ασφάλειας και σιγουριάς, κι ας μην είναι αυτό που λέμε ο τύπος μου. Ακριβώς έτσι, ανακουφιστικά και γλυκά, ένιωθα και με τις φίλες μου από επαρχία βόρεια που είχα στο πανεπιστήμιο: η αγκαλιά τους και η φωνή τους έβγαζε μια μητρική στοργή και μια αίσθηση ικανότητας που με έκανε να αναπαύομαι σαν μωρό και να αφήνομαι στα χέρια τους. Τους λέω Ούνους για να τους πειράξω, αλλά μέσα μου το ξέρω εγώ τουλάχιστον ότι πρόκειται για τεράστιο κοπλιμέντο. Ο βορράς μοιάζει να τους έκανε δυνατούς και σκληρόπετσους, αλλά ευγενικούς και γλυκούς σαν τον τέλειο συνδυασμό σκλάβου και αφέντη.

Πιστεύω ότι με γοήτευε η συμπεριφορά τους πάντα ακριβώς για αυτούς τους λόγους. Στραβόξυλο και ψωροπερήφανη από μικρή εγώ, και με την πίστη πάντα, ότι πρέπει να τα κάνω όοοολα μονάχη μου, γιατί αλλιώς θα πάνε όλα κατά διαόλου, τις ελάχιστες φορές που κάποιος κατάφερε με τον χαρακτήρα και με τις πράξεις του να μου επιβληθεί ως εξίσου ικανός και να με πείσει ότι μπορώ να αφεθώ στα δικά του χέρια, και να χαλαρώσω επιτέλους έστω και λίγο... ε! τότε αυτά τα λίγα άτομα που το κατάφεραν αυτό, με κέρδισαν για πάντα! Τους λάτρεψα σαν είδωλα! Γιατί μου επέτρεψαν να αφεθώ και αυτό για έναν άνθρωπο εξαρτημένο από τον έλεγχο, υπερόπτη και ανασφαλή, είναι σαν θείο δώρο, σαν νέκταρ.

Αρκετά όμως με την εμμονή μου με τις γυναίκες και τους άνδρες της βόρειας Ελλάδας, κινδυνεύω ήδη να χαρακτηριστώ γραφική...

Μπα, όχι, δεν είναι αρκετά...!! Θα κάνετε υπομονή ρε, και θα μάθετε για το φεστιβάλ, για τα ωραία μέρη που πήγα και για όλα τα άλλα κλισέ, στο vol.2! Εδώ θα πω και άλλα για τα υπέροχα παιδιά της Σαλόνικας!

Τρελά γέλια με το "σμπρώξιμο" στο σπίτι του Δημήτρη!

Επίσης τρελά γέλια - κάποιος υπέφερε πολύ!

Όταν φτάσαμε δεν είχαμε ιδέα που θα μείνουμε.. ω ναι. Τελικά, μετά από μια υπέροχη βραδιά στην Αβησσυνία με κρασιά και ρετσίνες και κερασμένα οινόμελα (ήταν? πιο πολύ πετιμεζόμελα θα έλεγα) με τα αγόρια, Στάθη, Αντωνογιαννάκη και Διονύση, γίναμε όλοι γκολ και δρόμο με το Στάθη, τον βασικό υπεύθυνο για την "εγκατάσταση" στην πόλη, για το σπίτι του Δημήτρη, ενός φίλου του παλιοροκά Τρικαλιώτη που μας έβλεπε πρώτη φορά στη ζωή του, μας έδωσε το κρεβάτι του, μας έδωσε κλειδιά και τελικά κόντεψε να μας φιλοξενήσει για μια βδομάδα! Τον ευχαριστούμε πολύ που μας βόλεψε στο σπίτι του και το περιμένουμε να μας έρθει Αθήνα αν και όποτε, να τον κεράσουμε και εμείς καμιά δωδεκάδα μπύρες και ένα γάρο. Το επόμενο βράδυ, ο Δημήτρης μας βρήκε με όλη την παρέα του και πήγαμε όλοι μαζί στο πάρτυ λήξης του φεστιβάλ κινηματογράφου, όπου περάσαμε άψογα και καταναλώσαμε τις άπειρες τζαμπέ μπύρες όλοι μας! Το παραεπόμενο βράδυ, ο Αντωνογιαννάκης, μορφή από τις λίγες τον οποίο θα ήθελα για κολλητό μου αν έμενε Αθήνα και τον περιμένουμε να μας έρθει (άντε άντε Γιατρομανωλάκη!), μας συνάντησε με τον φίλο του τον Μήτσο και δώστου πάλι κρασιά και ρετσίνες στο Μπιτ Παζάρ, και κατάληξη στις εστίες, και δώστου πάλι κεράσματα, γκολ η Εύα. Τι να πω, πραγματικά τα παιδιά όλα μας σκλαβώσανε: σπίτι μας βρήκανε, όλο μας ποτίζανε, όλο μας "ποτίζανε", υπέροχα παιδιά όλοι τους, τόσο άνετοι και γενναιόδωροι, τρελή παρέα κάναμε, πάντα είχαμε κάπου να πάμε και με κάποιον να αράξουμε ενώ πριν φτάσουμε, ξέραμε μόνο το Στάθη! Τους ευχαριστούμε πολύ όλους λοιπόν, που μας έκαναν να νιώσουμε σαν στο σπίτι μας και σας περιμένουμε εδώ κάτω για ανταπόδωση γιατί και εμείς μπορεί να είμαστε "Αθηναίζες", αλλά κρατάμε το λόγο μας και έχουμε υποχρέωση να περάσετε τουλάχιστον όσο καλά όσο περάσαμε εμείς!

p.s. ψήνομαι για Όλυμπο ρεεεε!!

Η δύναμή της - Η βραδιά της στριπτιτζούς!

Είναι μεγάλο θέμα αυτό που πάω να ανοίξω..

Η Ήρα, αν τη ρωτήσεις τι θεωρεί σημαντικότερη αρετή σε έναν άνθρωπο, θα σου πει την ομορφιά. Την πρώτη φορά που την άκουσα να το λέει, έμεινα άναυδη, γιατί γνωρίζοντας την αδερφή μου, δεν περίμενα ποτέ μια τέτοια απάντηση. Δηλαδή αν επέλεγες ένα χάρισμα θα ήταν αυτό? Ναι. Οι ενστάσεις μου άπειρες: Και η εξυπνάδα? Θα φρόντιζα να γίνω έξυπνη ή θα ήμουν ούτως ή άλλως. Και γιατί να μην φροντίσεις να γίνεις όμορφη? Γιατί αυτό είναι εκ γενετής, ή το έχεις ή όχι. Και οι πλαστικές και το make up και όλα τα άλλα? Αυτά είναι ψεύτικα, εγώ θα επέλεγα να είμαι όμορφη χωρίς την παραμικρή προσπάθεια. Οκ, συμφωνώ, μα δεν είσαι ήδη όμορφη? Μια κούκλα είσαι. Ίσως για κάποιους, αλλά δεν είμαι απόλυτα όμορφη, όχι αντικειμενικά. Ε, ούτε και εγώ, αυτό και αν είναι φως φανάρι. Σε τι χρησιμεύει μια αντικειμενική κρίση όπως και να 'χει? Το μεγαλύτερο χάρισμα είναι  η φυσική αντικειμενικά αποδεκτή ομορφιά. Το αγνοώ, εγώ προτιμώ να είμαι απλά αντικειμενικά συγκλονιστικά ευφυής. Αυτό είναι υποκριτικό και θα σε άφηνε μες τη μοναξιά περιστοιχισμένη από ηλιθίους. Άλλωστε, εσύ με τη σειρά σου δεν πιστεύεις ότι είσαι ήδη "συγκλονιστικά ευφυής? Όχι όσο θα ήθελα. Λέμε τα ίδια πράγματα. Σίγουρα όχι.

Εγώ: Δεν πιστεύω στην αντικειμενική ομορφιά. Αυτό το διατυμπανίζω σε κάθε ευκαιρία. Δεν πιστεύω ότι έχει ιδιαίτερη αξία γιατί μου τυχαίνει συχνά να βρίσκω απωθητικά άσχημους κάποιους αντικειμενικά όμορφους ανθρώπους επειδή τους αντιπαθώ ή τους θεωρώ παλιοχαρακτήρες. Ένας "κακός" άνθρωπους, που φέρεται άσχημα, δε θα μπορούσε ποτέ να μου φαίνεται ωραίος στην εμφάνιση. Αν πρόκειται και για γυναικά δε, το μόνο που βλέπω είναι μια κινούμενη μάζα από σκατά, αν είναι αρχίδι ή αν δεν την εκτιμώ καθόλου. Καταλαβαίνω παρ'όλα αυτά, ότι οι περισσότεροι δεν επηρρεάζονται τόσο έντονα όσο εγώ από τους τρόπους και το χαρακτήρα κάποιου ώστε να συνθέτουν τόσο υποκειμενικά την εικόνα του. Ξέρω ότι πολλοί μπορούν να παραμένουν περισσότερο αντικειμενικοί και υπό την επηρρεια έντονων συναισθημάτων ακόμα, και ναι, το εκτιμώ, σίγουρα.

Εδώ η Ήρα θα πεταγόταν πάλι σαν δικηγόρος του διαβόλου και θα με ισοπέδωνε ως εξής: Κυρία μου, είναι γνωστό τοις πάσι ότι εσύ στην προσωπική σου ζωή, το ιδανικό της υποκειμενικής ομορφιάς μάλλον το έχεις πετάξει στην τουαλέτα προ πολλού, εκ του μηδενός μη σου πω. Όλοι σου οι φίλοι το ξέρουμε ότι αν βάλεις σε μια σειρά τους πρώην και τους γκόμενους που είχες, και τους περισσότερους από αυτούς με τους οποίους ασχολιόσουν στη ζωή σου, θα γίνει φανερό ότι πάντα, μα πραγματικά σχεδόν πάντα, πήγαινες για τον "ωραίο" της παρέας, του club, της φάσης. Ακόμα και οι φίλοι σου άνδρες-γυναίκες, είναι οι "ωραίοι" του σχολείου, οι cool του πανεπιστημίου...

Μπορεί να είναι τυχαίο. Σκατά τυχαίο είναι. Κάτσε ρε συ, δε μπορείς όμως να μου προσάψεις στη λίστα και τους πετυχημένους.. αυτό το αποποιούμαι! Για την ώρα, μετά μπορεί αυτό να σε νοίαζει εξίσου.. μη σου πω ότι ήδη σε απασχολεί. Επειδή μεγαλώνω, στα 26 είναι λογικό να σε "ζαλίζει" η επιτυχία όταν νιώθεις χαμένος από όνειρα και ελλειπής από στόχους. Άλλωστε να θυμάσαι πάντα ότι εγώ μεγάλωσα με φίλες πολύ πιο προσηλωμένες στην επιτυχία (ανεξαρτήτως χρημάτων) και την εμφάνιση από ότι εμείς οι δύο. Οκ, ας αφήσουμε απ' έξω την επιτυχία.

ευχάριστο διάλειμμα

Η ομορφιά είναι από μόνη της προσωπική επιτυχία. Τύχη είναι απλά. Θα παραδεχτείς τουλάχιστον ότι πας για τους "ωραίους"? Ναι, αυτό το παραδέχομαι, αλλά να τονίσω ότι εκπλήσσομαι και εγώ η ίδια για το πως έριξα κάποιους συγκεκριμένους. Δηλαδή οι θεοί θα έπρεπε να βγαίνουν μόνο με μοντέλα? Κλισέεεε! Όχι, στην παγίδα μου έπεσες: αφού λοιπόν βγαίναν μαζί μου σημαίνει ότι η αντικειμενική ομορφιά δεν έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο ούτε για αυτούς! Μιλάς λες και θεωρείς τον εαυτό σου καμιά πατσαβούρα. Μιλάω γνωρίζοντας ότι δεν είμαι μοντέλο. Σημαίνει ότι κάτι άλλο υπάρχει πιο σημαντικό! Τι? Το πως κουνιέσαι, πως χορεύεις, τα ρούχα σου, το πως μιλάς, το αν ξέρεις για μηχανές, ποδόσφαιρο, πόκερ και F1? Ίσως και αυτά να παίξαν το ρόλο τους, αλλά το αν ξέρεις τι θες, ίσως πιο πολύ απ'όλα. Η πρώτη εικόνα όμως είναι που τους τράβηξε. Και αν δεν ήταν αυτό, αλλά τα πρώτα λόγια που είπα και πως έσκυψα για να τα πω? Και αυτό πρώτη εικόνα ειναι.

Σε ένα πάρτυ που πήγα, ήρθε η αστυνομία. Η "αστυνομία" ήταν μια στριπτιζού με την κλασική fake μπατσοστολή. Όταν την είδα -γιατί γινόταν χαμός από κόσμο- ήταν ήδη πάνω στον καναπέ με το σουτιέν και έβγαζε το παντελόνι της. Ενώ αρχικά γέλαγα και το διασκέδαζα, το χαμόγελό μου σχεδόν πάγωσε όταν είδα έναν κώλο γεμάτο κυτταρίτιδα, τόσο που αν έβαζες εμένα και τις 4 φίλες μου μαζί σε ένα σώμα, δεν θα είχες το ίδιο αποτέλεσμα. Όταν γύρισε είδα και ένα πεσμένο στηθάκι και μία 35άρικη φάτσα. Αμέσως, το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν ότι προφανώς δεν την είχαν δει πριν τη φέρουν, γιατί αν την είχαν δει, θα έπαιρναν άλλη ή θα το ακύρωναν τελείως! Η αντίδραση μου ήταν ήπια σε σχέση με τους 3 άντρες που κάθονταν μπροστά μου και κόντεψαν να με ποδοπατήσουν στην προσπάθεια τους να απομακρυνθούν από την τύπισσα που έμοιαζε να τους πλησιάζει επιθετικά, εντελώς γυμνή πλέον, για χορό. Εκείνη την ώρα είδα μια φίλη μου να χορεύει μαζί της και το θεώρησα άψογο. Αυτό έλειπε, όταν βρεθείς στο χορό χορεύεις και when in Rome, οπότε μπράβο στην ακομπλεξάριστη φίλη μου!

Η τραγική στριπτιτζού έφυγε μετά από κάνα μισάωρο και εγώ έμεινα βυθισμένη σε σκέψεις μαύρες! Δε θέλω να πιστεψω στην αξία της αντικειμενικής ομορφιάς, αλλά δεν αντέχω να μην αναρωτιέμαι πως θα ήταν τα πράγματα αν η εν λόγω κοπέλα ήταν δίμετρη, με άψογα καπούλια, στητό μεγάλο στήθος και ένα αξιοπρεπές πρόσωπο. Είναι δυνατόν να ήταν το ίδιο? Θα έτρεχαν οι άντρες να κρυφτούν από πίσω μου? Σιγά! Εδώ, εγώ θα πήγαινα να την χορέψω, ας μη δουλευόμαστε τώρα!

Τα παραπάνω δίνουν ένα στοιβαρό χτύπημα στην δήθεν υπεροχή του υποκειμενισμού της ομορφιάς, και στην δήθεν ανύπαρκτη αξία της. Εγώ όμως, πιστή σε ιδεολογίες και ιδανικά, ω ναι, δεν θα το πω ποτέ, ποτέ, το ναι!

Συμπέρασμα: στο hen's party για το γάμο μου (σε περίπου 6-7 χρόνια από τώρα :Ρ) οι 3 -τουλάχιστον- στριπτιζέρ που θα παρεβρεθούν για τη διασκέδαση μου, θα έχουν επιλεγεί από την Ήρα και θα έχουν περάσει από επιτροπή, βλ. κολλητές μου, από την οποία θα έχουν εγκριθεί παμψηφεί. Θέλω έναν μελαχρινό αξύριστο χαρτογιακά, έναν ξανθό αξύριστο κιθαρίστα και έναν καστανό boy-next-door σε bmx. Και όλοι να μην είναι πάνω από 25. Άντε 26. Αυτά, μέχρι νεοτέρας :Ρ

Ή μπορείτε να μου φέρετε αυτά τα 3 :) λιγουλάκι πιο δύσκολο, αλλά βρε κορίτσια, νομίζω μου αξίζει!

Και σας αξίζει και εσάς πιστεύω.

Αλλά ο Yesung είναι όλος δικός μου, έτσι γιατί θα παντρευτώ την επόμενη μέρα, ας μην ξεχνάμε..