Το φως είναι αρκετό

Είναι μια λάμπα στο δρομάκι έξω από το σπίτι του και το φως πέφτει κατευθείαν μέσα στο δωμάτιο χωρίς να περιορίζεται ιδιαίτερα από τα διπλά φιμέ τζάμια. Τελευταία κοιμάμαι σαν πραγματικός άνθρωπος της νύχτας, δεν έκλεινα μάτι πριν ανέβει ο ήλιος, οπότε χτες, όταν τον πήρε ο ύπνος εξουθενωμένο και τίγκα πιωμένο όπως κάθε φορά, τα μάτια μου δεν έκλειναν στην αρχή με τίποτα. Χάζευα για καμιά ώρα το κινητό μου μέχρι που έκλεισε απο μπαταρία και το πέταξα στο φουτόν, και κατάλαβα ότι ηθελα απλά να ηρεμήσω γιατί ήμουν και εγώ κουρασμένη, και ήταν υπέροχα ζεστά μες το κρεβάτι. Είδα ότι μια φίλη μου μου έστειλε να πάω να τους βρω αφού τον πήρε ο ύπνος και εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ, αλλά δεν υπήρχε ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να μετακινηθώ ούτε ένα μέτρο μακριά απ'το στρώμα. Η ζεστούλα βέβαια, αλλά κυρίως ότι είχα καιρό να είμαι εκεί, έμοιαξε πολύς καιρός και δεν το κουνάω ρούπι. Το κλασικό πρόβλημα: έχει πιαστεί το πόδι μου γιατί το έχει στριμώξει σφιχτά ανάμεσα στα δικά του, και το χέρι μου έχει βράσει πλακωμένο, και δεν θα μπορούσα ποτέ μα ποτέ να κοιμηθώ σε αυτή τη στάση ή με την ανάσα του στο προσωπο μου γιατί απλά δεν γίνεται. Αλλά ξέρω ότι δεν μπορώ να κοιμηθώ ακόμα οπότε κάθομαι λίγο ακόμα έτσι, περνάει ένα τέταρτο, σκέφτομαι το πρόσφατο πρότζεκτ μου, ότι παρατήσαμε τον φίλο μας για να έρθουμε εδώ σπίτι του οι δυο μας, αλλά και αυτός επικοινώνησε μαζί μου μόνο όταν πια είχανε γίνει τύφλα. Σκέφτομαι ότι είναι αδύνατον να μένω αμέτοχη, απλά μεγάλωσα και έχω άλλες αντοχές, άλλη υπομονή και άλλες ορέξεις -βασικά μη ορέξεις- για αντιπαραθέσεις ακόμα και από τις μικρότερες. Δεν υπάρχει τώρα κάτι να σκεφτώ γιατί αυτή τη στιγμή έχω απλά ανάγκη να ηρεμήσω μέσα σε αυτή τη ζέστη, τη θαλπωρή που προσφέρει ένα αγαπημένο σώμα που βράζει όσο το θερμαινόμενο πάτωμα στα δωμάτια μας. Και στο σπίτι μου μπορώ να βράσω, να τα ανάψω όλα να καίνε, αλλά προτιμώ να ξεπαγιάζω και να μου ζεσταίνει τα πόδια. Και αύριο πάλι δεν θα υπάρχει τίποτα να σκεφτώ γιατί θα είμαι πολύ απασχολημένη να δουλεύω στο καινούριο μου πρότζεκτ, και ενδιάμεσα να πλατσουρίζω όταν κανείς δεν κοιτάει, διακριτικά αλλά αχόρταγα, στην τρομερή ικανοποίηση που μου έδωσε με το να γυρίσει πάλι, να με αναζητήσει πρώτος.

Δεν είναι και τόσο κακό να είσαι τριάντα, Ξέρω λίγο τι θα γίνει, Αλλά δεν με νοιάζει τώρα, ποντάρω στο να κάνω λάθος. Με ξάφνιασε αρκετές φορές με ακριβώς τον ίδιο τρόπο: κάθε φορά που έλεγα τώρα πια να χαλαρώσουμε, τώρα πια θα τον αφήσω λίγο ήσυχο, μάλλον ως εδώ ήταν, τώρα ίσως και να το διαλύσαμε τελείως. Τσουπ! Ξαναρχόταν! Πόσες φορές νόμιζα ότι τελείωσε και έμεινα ακίνητη αμίλητη ανύπαρκτη από επιλογή γιατί προσπαθώ σκληρά για μένα να μην πιέσω πια κανέναν ποτέ. Έτσι και χτες. Γύρισε. Μόνος του ήταν, πενθούσε, έλυσε το πρόβλημα του, γύρισε όταν ένιωσε καλά, μου είπε τι έγινε, και συνεχίζουμε. Απλά πράγματα χωρίς πολλά φρου φρου. Μου στοιχισε να τον αφήσω στην ησυχία του για τόσο καιρό χωρίς να ξέρω τι έγινε, αλλά επρεπε να εμπιστευτω ότι υπήρχε ουσιώδης λόγος και υπήρχε. Μπορείς να πιέζεις τους φίλους σου με το ζόρι να κλάψετε μαζί? Είναι αυτό στάση φίλου αν ο άλλος θέλει να μπει σε μια σπηλιά ή να τρέξει μόνος του μακριά? Έμαθα πια να δίνω χώρο.

Και να που γύρισε. Και αυτή τη φορά δεν ήμουν σίγουρη ότι θα το έκανε. Χάρηκα τόσο πολύ αλλά είπα ελάχιστα. Το ξέρει ότι χάρηκα.

Το φως είναι αρκετό και βλέπω το πρόσωπο του καθαρά. Πόσο τρυφερά μοιάζουν τα ματοτσίνορα. Ευθεία εντελώς όπως των περισσότερων κορεατών, δεν καμπυλώνουν σαν τα δικά μου. Η μύτη μικρή, πετάει ελάχιστα, τα φρύδια του είναι όμορφα για άντρα κορεάτη, και αυτά μοιάζουν να στέκονται πολύ γλυκά πάνω στο μικρό απαλό ύψωμα του κρανίου πάνω από τα μάτια. Που είναι κλειστά αλλά οι καμπύλες τους προβάλουν πελώριες και σκέφτομαι ότι θέλω να τα φιλήσω. 'Καμιά φορά τα φιλάω όταν κάνουμε σεξ. Είναι κάτι που έχω κάνει με πολύ κοντινούς άντρες στη ζωή μου μόνο. Το σκέφτομαι αυτό και αμφιταλαντεύομαι μεταξύ ανησυχίας και χαράς. Έχει τα πιο ωραία ζυγωματικά. Πρώτη φορά προσέχω ζυγωματικά. Πρέπει να είναι πραγματικά ωραία. Δεν βλέπω τα χείλια του. Φοβάμαι να ανασηκωθώ. Ανασηκώνομαι όπως και να'χει. Είναι ωραία και αυτά. Ειδικά το κάτω. Χμ. Το δέρμα βέβαια λείο. Το δέρμα τους. 'Ολα τα υψώματα, φρύδια, βλέφαρα, μύτη, ζυγωματικά, χείλια, όλα μοιαζουν σχεδόν στο ίδιο ύψος. Πόσο με σαγηνεύει αυτή η εικόνα. Καταλαβαίνω τι εννοούν όταν λένε ότι τα δικά μας δυτικά σούπερ τρισδιάστατα πρόσωπα με τις μύριες σκιές είναι πιο φωτογενή. Σαφέστατα. Αλλά στο πρόσωπο του, σαν ένα παράδειγμα γεμάτο αρμονία, βλέπω κάτι που με ελκύει απίστευτα, μια απαλότητα, μια αίσθηση ηρεμίας, απουσία πάλης και επιθετικής δύναμης σε αντίθεση με το δικό μου, απουσία πομπώδους πνεύματος και προκλητικής σιγουριάς. Βλέπω αθωότητα, κάτι αγνό. Στο πρόσωπο του βλέπω τη χάρη μιας ήρεμης δύναμης που δεν θα διαφωνήσει αλλά θα σε αγνοήσει κοιτώντας ένα μακρινό σκοπό. Νιώθω ότι ξέρει κάτι που δεν ξέρω. Η συνεχής περιέργεια μου με έφερε εδω και με τραβάει παραπέρα. Και αυτός πάντα, φαινομενικά τουλάχιστον, ήρεμος, όπως το πρόσωπο του, χωμένος στη δικιά του αλήθεια. Όποτε αναρωτηθεί για κάτι τσακίζομαι να απαντήσω γιατί έχει σημασία.

Οι απαλές καμπύλες του προσώπου. Θέλω πια να κοιμηθώ. το χέρι του με ενοχλεί πολύ. Θέλω να το βγάλω απ΄τη μέση, πόσο με ενοχλεί. Ααα! Το πιάνω και προσπαθώ να το σπρώξω πιο πάνω. Και άλλο. Λίγο ακόμα πιο ψηλά να μην με ακουμπαει καθόλου και με ζουπάει . Ξυπνάει! Μου βουτάει το δικό μου χέρι και πλέκει τα δάχτυλα του με τα δικά μου και το κραταει εκεί και έτσι γρήγορα αποκοιμιέται πάλι. Νιώθω μετανιωμένη. Κοιτάω τα χέρια μας. Δεν μπορώ να κοιμηθώ έτσι με τίποτα. Τα κοιτάω όμως για τουλάχιστον ένα τέταρτο ακόμη.

Ready for a funeral? Nope, not yet.

Σε πιο χαρούμενες φάσεις??

Μέρες τώρα διχάζομαι στο κατά πόσο θα έπρεπε να γράψω αυτό το post, για τη δομή και το περιεχόμενο του. Τελικά, το γράφω αυτή τη στιγμή, αν και έχω τεράστιους ενδοιασμούς σχετικά με το αν είναι σκόπιμο κάποιος να δημοσιοποιεί πιο προσωπικά θέματα. Αλλά who cares στην τελική, δεν γράφω και στη Daily mail... Λοιπόν..

Πριν από μια βδομάδα περίπου, ήρθε και με χτύπησε με φόρα και εντελώς ξαφνικά, μια ιδέα: ότι δεν είμαι χαρούμενη. Είχα να αναρωτηθώ για κάτι τέτοιο εδώ και χρόνια! Με χτύπησε μάλιστα τόσο αποτελεσματικά που αφού το επεξεργάστηκα μπόλικο, με έπεισε. Τα δεδομένα που έχω στα χέρια μου βοήθησαν στη διεξαγωγή του συμπεράσματος: δεν έχω δουλειά, εδώ και ένα μήνα δεν ψάχνω καν πια για δουλειά, έχω χάσει τη φρεσκάδα της αρχής εντελώς και χωρίς να το καταλάβω.  Από το τέλος του καλοκαιριού, και όσο διαρκεί αυτή η περίοδος αναζήτησης εργασίας, βγαίνω σαν πούστης. Βγαίνω σαν πούστης και πίνω και καπνίζω πολύ περισσότερο από όσο νομίζω και το πιο βασικό απ'όλα, δεν κοιμάμαι ΚΑΘΟΛΟΥ φυσιολογικά, Κάποτε πίστευα ότι το να κοιμάμαι στις 4 είναι εξωφρενικό. Τώρα όμως κοιμάμαι στις 7. Κάποτε ξύπναγα στη 1, τώρα καμιά φορά στις 4. Καταντάει αηδία και αρρωστημένο, αλλά και πάλι το επόμενο βράδυ, δεν κλείνουν τα μάτια μου.

Παράλληλα, νιώθω πολύ περίεργα με τα ερωτικά μου. Αλλά θα το προσδιορίσω λίγο, γιατί άντε να καταλάβετε: υπάρχουν φάσεις στη ζωή όλων που δεν τραβάει το πράμα, δεν υπάρχει κίνηση, πως το λένε. Αυτό είναι μία λογική αν και δυσάρεστη κατάσταση που όμως λύνεται σχετικά εύκολα. Έτσι πιστεύω εγώ. Τώρα, εγώ δεν μιλάω για μια τέτοια κατάσταση. You gotta have action to be the main attraction σαφώς, αλλά στην περίπτωση μου είναι πιο πολύ there is plenty of action, but no real attraction. (Το ίδιο στην κοινωνική μου ζωή: πολύς κόσμος αλλά λίγοι που θέλω πραγματικά να κάνω παρέα.) Και το βασικότερο σημείο του προβλήματος είναι ότι υπάρχουν κάποιοι που με ελκύουν πολύ, αλλά αν δεν ξέρεις τι θες από την ίδια σου τη ζωή, πως θα δώσεις στον άλλο να καταλάβει τι θες από εκείνον? Είναι σαν κάθε φορά που γνώριζα κάποιον -εδώ και κάνα χρόνο- να ανέπτυσσα ένα pattern συμπεριφοράς standar επιλογών. Το αποτέλεσμα είναι ότι έκανα βασικά σεξ και όχι παρέα και βαρέθηκα, διότι είμαι 26 και όχι 20, και ο ενθουσιασμός πλέον μετά από αρπαχτές δεν κρατάει ούτε καν μέχρι την παραεπόμενη μέρα.  Ίσως και να βαρέθηκα το εντελώς single που πριν τόσο μου είχε λείψει.

Κάπου εκεί έξω, ανάμεσα στα κτίρια, υπάρχει ένας γαμάτος τύπος και μια υπεργαμάτη δουλειά with my name on it, αλλά όσο και αν το γνωρίζω, συμπεριφέρομαι σαν να το αγνοώ και συμβιβάζομαι με δουλειές του ποδαριού και αδιάφορους ή αντιπαθείς αρσενικούς. Αλλά τέρμα, δεν έχω άλλο χρόνο!

Εδώ να τονίσω ότι ποτέ δεν είναι όλα άχρηστα σε μια φαινομενικά άχρηστη περίοδο της ζωής μας. Θα φάτε τα μούτρα σας και θα βαρεθείτε για να μάθετε πως να μην τα τρώτε και πως να περνάτε πραγματικά καλά. Εμένα όλη αυτή η κραιπάλη και η μη παραγωγική φάση ίσως να με έκανε να καταλάβω για το τι πρέπει να πολεμήσω. Τώρα, στην πράξη θα φανεί αν θα αρχίσω ξανά να διεκδικώ όσα θέλω πραγματικά πολύ. Plus, σε αυτό το διάστημα, γνώρισα και κάτι απίστευτες περιπτώσεις στην πορεία που τους έκανα φίλους μου, και έκανα και 5 μαλακίες ακόμα για να έχω να λέω σε αυτά τα δυσμοιρα εγγόνια :) Πραγματικά, αυτά τα παιδιά και τα εγγόνια μου, τα λυπάμαι από τώρα, αλλά αυτό θα το αναλύσω κάποια άλλη στιγμή!!

Και κάτι τελευταίο: κάποτε ένας  ελαφρώς γελοίος πλην συμπαθητικός τυπάκος, προφανώς ζορισμένος εκείνη την περίοδο, μου είχε πει ότι ποσοστό σημασίας στη ζωή του για να είναι ευτυχισμένος, θα έδινε ένα 70% στα επαγγελματικά και 30% σε όλα τα υπόλοιπα. Τον είχα θεωρήσει θλιβερό και ψυχρό, και είχα υποστηρίξει με πάθος ότι για μένα αντιθέτως, η κοινωνική μου ζωή και ψυχαγωγία θα μέτραγε 70% και η εργασία 30% με το ζόρι. Τώρα, αντιμετωπίζοντας αυτή την μούχλα που μου έχει προκαλέσει η απραξία και η αποχή από τα όνειρα μου, σκέφτομαι ότι ένα 50-50 με καλύπτει..

p.s.1 Σε καμιά βδομάδα θα είμαι ψυχολογικό περδίκι, να το θυμάστε. Με ξέρω καλά.
p.s.2 Αυτό το post δεν ελπίζει καθόλου σε comments, έχει γραφτεί για λόγους αποτοξίνωσης, για να υπάρχει σαν τεκμήριο ότι όλα ξεπερνιούνται και σαν υπενθύμιση ότι υποσχέθηκα να συνέλθω και να βγω από τη μούχλα.